Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2020

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΆΝΝΑΣ

 Στην Παλαιά Διαθήκη μας παρουσιάζεται η ιστορία της Άννας της Στείρας (Α’ Σαμουήλ 1,1-2,10). Θα ήθελα να σταθώ εδώ λίγογιατί η Αγία Γραφή μας χρησιμεύει ως οδηγός στο δρόμο μας και φωτίζει τα γεγονότα της ζωής μας.

Ποια είναι τα πρόσωπα σε αυτή την αφήγησηΕίναι η Άννα η στείραη αντίζηλος τηςη Φεννάναπου την περιφρονούσεο σύζυγος τους Ελκανάπου αγαπούσε την Άννα πάνω απόλαο ιερέας Ηλίο οποίος έκρινε κατά τα φαινόμενακαι τέλος ο Θεός που μόνο Εκείνος βλέπει τα τρίσβαθα της καρδιάς του καθενός.

Η Άννακαταρρακωμένη από την πίκρα της που δεν μπορούσε να κάνει παιδιά και που την περιφρονούσανπήγε στον Ναό για να προσευχηθεί στον Κύριοτη μόνη της ελπίδαΈδωσε όρκο: « ̓ Αδωναΐ Κύριε ̓ Ελωὲ Σαβαώθἐὰν ἐπιβλέπων ἐπιβλέψῃς ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης σου καὶ μνησθῇς μου καὶ δῷς τῇ δούλῃ σου σπέρμα ἀνδρῶνκαὶ δώσω αὐτὸν ἐνώπιόν σου δοτὸν...». Ο ιερέας Ηλί την παρακολουθούσεΒλέποντας ότι δεν προσευχόταν μεγαλοφώνωςόπως ήταν το έθιμο τότεκαι ότι τα χείλη της κινούνταν σιωπηλάνόμιζε ότι ήταν μεθυσμένητην έκρινε βασιζόμενος στα φαινόμεναΟ Θεόςωστόσοπου βλέπει τα βάθη της καρδιάς όλων μαςάκουσε τη σιωπηλή κραυγή της Άννας.

Η Άνναζητώντας συγγνώμηεξήγησε στον Ηλί τον πόνο τηςο οποίος τελικά την παρηγόρησεδιορθώνοντας την κρίση του και της είπε: «Πορεύου εἰς εἰρήνην· ὁ ΘεὸςἸσραὴλδώῃσοιπᾶναἴτημάσου,ὃᾐτήσωπαῤαὐτοῦ».

Παρηγορημένηη Άννα έφυγε και τεκνοποίησε μέσα σε εκείνο το χρόνο τον γιο τηςΣαμουήλ.

Αφού είχε απογαλακτισθεί ο γιος τηςη Άννα επέστρεψε στο Ναό για να προσευχηθείΑυτή τη φοράόχι πλέον με πικρίααλλά με χαρά: «Εστερεώθη ἡ καρδία μου ἐν Κυρίῳὑψώθη κέρας μου ἐν Θεῷ μου· ἐπλατύνθη ἐπ ̓ ἐχθρούς μου τὸ στόμα μουεὐφράνθην ἐν σωτηρίᾳ σουΟτι οὐκ ἔστιν ἅγιος ὡς Κύριοςκαὶ οὐκ ἔστι δίκαιος ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν· οὐκ ἔστιν ἅγιος πλήν σουΜὴ καυχᾶσθεκαὶ μὴ λαλεῖτε ὑψηλάμὴ ἐξελθέτω μεγαλορρημοσύνη ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶνὅτι Θεὸς γνώσεων Κύριος καὶ Θεὸς ἑτοιμάζων ἐπιτηδεύματα αὐτοῦ.Τόξον δυνατῶν ἠσθένησεκαὶ ἀσθενοῦντες περιεζώσαντο δύναμιν·».

Ποια διδάγματα μπορούμε να αποκομίσουμε από αυτή την ιστορίαΓια τα παιδιά της Φεννάνατην οποία η φύση είχε προικίσει με γονιμότηταδεν γνωρίζουμε ούτε καν τα ονόματά τουςενώ ο Σαμουήλτο παιδί της Άνναςέγινε ένας μεγάλος προφήτης.

Αργότεραη ιστορία μας λέει για τους γιους του Ηλίοι οποίοι κατέληξαν διεστραμμένοι επειδή ήταν ανεπαρκώς παιδαγωγημένοιλόγω της δειλίας του πατέρα τουςΟ Θεός προκάλεσε τον θάνατο του πατέρα και των υιών του ως προειδοποιητικό σημάδι!

Ο Σαμουήλδεήταν εκείνος που συνάντησε ο Σαούλ όταν έψαχνε για τα παραστρατισμένα γαϊδούρια του πατέρα του. «῟Ωδε ἡ σοφία ἐστίν· ὁ ἔχων νοῦν...». (Αποκάλυψη 13,18)

Αν αναλύσουμε βαθύτερα την ιστορία της Άνναςσίγουρα θα βρούμε άλλα διδάγματααλλά όπως λέει ο μέγας Χρυσόστομος: «Δεν είναι χρέος μου να σας διδάξω τα πάνταείναι δικό σας χρέος να εργάζεστε και να αναζητάτεγια να μην γίνετε πολύ οκνηροί», (Επεξήγηση της επιστολής προς Ρωμαίους Α’) ή αλλού: «Γιατί να κάνετε ερωτήσειςχωρίς να δίνετε την απάντησηΓια να συνηθίσετε να μην έχετε κάθε φορά εύπεπτη τροφή και να αναζητάτε εσείς οι ίδιοιμέσα στις σας σκέψεις σαςτο κλειδί για τα ερωτήματα που σας απασχολούν», (Ομιλία περί των ονομάτων).

Αρχιμανδρίτης Κασσιανός

μετάφραση : Artemis Couroupaki

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2020

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

 Οι έκπτωτοι άγγελοι έχουν από τη φύση τους πολύ μεγάλη δύναμη, η οποία ποικίλλει, φυσικά, ανάλογα με την τάξη τους. Ωστόσο, από τον καιρό της πτώση τους, αυτή η δύναμη έχει χαλιναγωγηθεί από τον Θεό, και μπορούν να κάνουν κακό μόνο στο βαθμό που ο Θεός το επιτρέπει. «...Πιστὸς δὲ ὁ Θεός, ὃς οὐκ ἐάσει ὑμᾶς πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δύνασθε…», (Α’ Κορ. 10.13). Το βλέπουμε αυτό, για παράδειγμα, στην ιστορία του Ιώβ: «Τότε εἶπεν ὁ Κύριος τῷ διαβόλῳ· ἰδοὺ πάντα, ὅσα ἐστὶν αὐτῷ, δίδωμι ἐν τῇ χειρί σου, ἀλλ᾿ αὐτοῦ μὴ ἅψῃ», (Ιώβ 1.12). Λίγο καιρό αργότερα, όταν ο Ιώβ είχε περισσότερη εμπειρία και δύναμη, ο Θεός επέτρεψε έναν άλλο, ισχυρότερο αγώνα: «...Εἶπε δὲ ὁ Κύριος τῷ διαβόλῳ· ἰδοὺ παραδίδωμί σοι αὐτόν, μόνον τὴν ψυχὴν αὐτοῦ διαφύλαξον», (Ιώβ 2.6). Επομένως, οι έκπτωτοι άγγελοι μας υποβάλλουν σε πειρασμό σύμφωνα με το τί τους επιτρέπει ο Κύριος, ώστε να πολεμάμε αυτό τον εχθρό της ανθρωπίνου είδους ως ίσος προς ίσον, και με τη χάρη του Θεού, μπορούμε πάντα να νικήσουμε.

«Οφείλουμε να υπογραμμίσουμε σε αυτά τα λόγια του Κυρίου, τη σοφή θεϊκή νομή της καλοσύνης Του, με τί τρόπο επιτρέπει στον δαίμονα να ενεργήσει και πότε τον  εμποδίζει, πότε του αφήνει το χαλινάρι και πότε το τραβάει. Υπάρχουν πράγματα, για τα οποία επιτρέπει στον δαίμονα να πειράξει τον Ιώβ. Υπάρχουν πράγματα που του επιτρέπει να του προκαλέσει, αλλά υπάρχουν και άλλα, για τα οποία του απαγορεύει να τον αγγίξει», Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, (τόμος 1, κεφάλαιο 2).

«H βούληση του αποστάτη αγγέλου είναι εξολοκλήρου σκοτεινή και διεφθαρμένη. Ωστόσο, ο Θεός ξέρει να την διαχειριστεί με τέτοια θαυμαστή πρόνοια που οι προσπάθειες που καταβάλλει εναντίον των εκλεκτών του θα τους είναι χρήσιμες εν τέλει, εξαγνίζοντάς τους από τους πειρασμούς, στους οποίους υποβάλλονται», Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, (τόμος 1, κεφάλαιο 13).

Παρά ταύτα, κατ' εξαίρεση, ο Πονηρός μπορεί να υπερβεί τα όρια που του έχουν επιβληθεί, χωρίς τη θεία άδεια, αλλά με την ανοχή του Κυρίου. Ο Κύριος βλέπει πιο μακριά από τους δαίμονες, οι οποίοι βλέπουν μόνο το άμεσο συμφέρον, ενώ ο Θεός ξέρει ότι ακόμα και μια πτώση μπορεί να είναι επωφελής για εμάς. Αν ο διάβολος υπερβεί τα όρια και δείξει ότι είναι πιο δυνατός από ό,τι του έχει επιτραπεί, και στη συνέχεια, εμείς, παρά τις καλύτερες προσπάθειές μας, υποκύψουμε στην πτώση λίγο ή πολύ, αυτό μας ταπεινώνει σε μεγαλύτερο βαθμό. Ωστόσο, αυτή η ταπείνωση είναι πιο συμφέρουσα για εμάς από την πτώση, που προφανώς είναι σοβαρή στα μάτια μας, αλλά τελικά δεν αποτελεί αμάρτημα, επειδή ο διάβολος αγωνίστηκε παρανόμως.  

Παραθέτω ένα παράδειγμα από τα παλιά κείμενα: 

Ένας ερημίτης ήταν παρθένος, σχεδόν αγνοούσε την ύπαρξη των γυναικών και τον βασάνιζε ο δαίμονας της πορνείας. Ο αδελφός φλεγόταν από το πάθος, αλλά λόγω της άγνοιάς του, δεν γνώριζε το αντικείμενο της επιθυμίας του. Ο υπηρέτης του Θεού αγαπούσε μονάχα, χωρίς να ξέρει με τι ήταν ερωτευμένος. Μια μέρα ο δαίμονας του έδειξε έναν άντρα να συνουσιάζεται με μια γυναίκα, αλλά ο Θεός βλέποντας ότι η πονηρία του δαίμονα ξεπέρασε τα όρια, προστάτευσε τον αδελφό και κατέστειλε τον πειρασμό. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να βάλουμε όλες τις αμαρτίες μας σε αυτή την κατηγορία.

Μόνο ο Χριστός θα κρίνει τις αμαρτίες μας και γνωρίζει ποιες κάνουμε από αδυναμία, από κακές συνήθειες, ηθελημένα ή μη.

Στην ιστορία των πατέρων της ερήμου αναφέρεται ότι ο Σατανάς είπε κάποτε στο Θεό ότι αν δεν μπορεί να παρασύρει κάποιον στην πτώση κατά τη διάρκεια της ημέρας, το κάνει κατά τη διάρκεια του ύπνου. Ο Κύριος του απάντησε: «Όσο ένα έκτρωμα δεν κληρονομεί τον πατέρα του, ούτε και αυτό λογίζεται ως αμαρτία στους εκλεκτούς του».

Ακόμη και οι καλοί άγγελοι μπορούν μερικές φορές να ξεπεράσουν τα όρια, όπως φαίνεται σε μια άλλη ιστορία, όπου ένας άγγελος ζήτησε από έναν ιερομόναχο να προσευχηθεί γι 'αυτόν, επειδή ο Θεός τον είχε τιμωρήσει, διότι είχε επιβάλλει μια πολύ σκληρή τιμωρία σε αμαρτωλούς σαν εμένα.

 «Ακόμα και ο άνθρωπος, όταν η χάρη του υπερφυσικού Αγίου Πνεύματος τον εμποτίζει με μια αφθονία ελέους, δεν μπορεί να μην αισθανθεί συμπόνια για όλα τα πλάσματα που έχουν υποστεί τον όλεθρο, ακόμη και αν αυτά είναι οι πιο αμείλικτοι εχθροί του ανθρωπίνου είδους, δηλαδή οι δαίμονες», (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ, Πραγματεία περί Αγγέλων).

Για να παρηγορηθούμε λίγο: στην εποχή όπου ζούμε, μας έχουν δοθεί αδύναμα φτερά μας, καθώς πασχίζουμε με μεγάλη δυσκολία να διασχίσουμε τη θάλασσα αυτής της ζωής. Οι δαίμονες από την πλευρά τους είναι αδυσώπητα αποφασισμένοι να προκαλέσουν την πτώση μας γιατί γνωρίζουν ότι ο χρόνος τους είναι λίγος.

Αρχιμανδρίτης Κασσιανός

μετάφραση : Artemis Couroupaki

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2020

Συλλογισμοί

 Ο Θεός αποκάλυψε τον εαυτό του στον Μωυσή στην φλεγόμενη βάτο, ως εκείνος που είναι: «Ο Ων». Η μετάφραση της λέξης «Ων» δεν είναι σωστή επειδή ο Θεός δεν είναι ένα πράγμα, αλλά ένα πρόσωπο ή μάλλον τρία πρόσωπα. 

Αυτά ως προς τη μετάφραση. Ο Θεός Είναι. Δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, βρίσκεται έξω από το χρόνο που περνάει. Ωστόσο, δεν είναι στατικός, διότι είναι η ζωή, όπως λέει ο Χριστός για τον εαυτό του: «ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή» (Ιωαν. 11.25), «ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» (Ιωαν. 14.6). Ως εικόνα, θα μπορούσε κανείς να πάρει έναν κύκλο, στον οποίο κάποιος κινείται προς τα εμπρός χωρίς να προχωρά, διότι δεν έχει ούτε αρχή ούτε όριο. 

Το να θέλουμε να αναπαραστήσουμε την αιωνιότητα ή το άπειρο του Θεού είναι πέρα από την κατανόησή μας, γιατί είμαστε συνηθισμένοι και περιορισμένοι σε αυτό που μας είναι οικείο - το χρόνο και το χώρο. Ο Θεός, εντούτοις, εμπεριέχει το χρόνο στην αιωνιότητα του, καθώς και ολόκληρο το πεπερασμένο σύμπαν. 

Οι Πατέρες μιλούν για μια σταθερή κίνηση. Ο Θεός είναι η ίδια η σταθερότητα, και μολονότι είναι αμετάβλητος, είναι ταυτόχρονα σε κίνηση, επειδή είναι η ίδια η ζωή. Το να θέλεις να κατανοήσεις αυτό που μόλις είπα δεν είναι δυνατό για τον άνθρωπο, επειδή ο Θεός είναι ακατανόητος. Κάποιος μπορεί μόνο να θαυμάσει και θα έλεγα ακόμη να ριγήσει μπροστά στη θεία φύση. 

Το να θέλουμε να κατανοήσουμε ένα μικρό λουλούδι ήδη υπερβαίνει των δυνατοτήτων μας. Ποια είναι η ζωή που το διέπει, η ευθραυστότητά της, η ευαισθησία της, η γονιμότητά της κλπ.; Πόσο μάλλον το Θεό, ο οποίος είναι ο Δημιουργός αυτού του λουλουδιού. Δεν μπορεί να Τον συλλάβει η λογική μας, επειδή υπερβαίνει κάθε λογισμό, κάθε λογική, κάθε υπόθεση. Μόνο μέσω της πίστης και της αγάπης μπορούμε να τον προσεγγίσουμε. 

Συχνά ψάλλουμε στους λειτουργικούς ύμνους: «Ω παράδοξον θαῦμα...». Όλα τα έργα του Κυρίου είναι παράδοξα: η ενσάρκωσή Του στη μήτρα της Παναγίας, για παράδειγμα, η σταύρωση, η οποία ήταν το πιο άθλιο μαρτύριο που, όμως, αποτέλεσε τη σωτηρία του κόσμου και τη δόξα της Εκκλησίας, την μεγαλοσύνη της οποία μόλις γιορτάσαμε. 

Αρχιμανδρίτης Κασσιανός


μετάφραση : Artemis Couroupaki

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2020

Ο πιστεύσας...



«Ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται, ο δε απιστήσας κατακριθήσεται...», (Μκ. 16.16).


«Λίγοι άνθρωποι καταλαβαίνουν ένα ρήτορα φιλόσοφο, ενώ ο λόγος ενός απλού και άτεχνου ανθρώπου γίνεται κατανοητός από πολλούς» Άγιος Γρηγόριος Τουρώνης (Ιστορία της Γαλλίας, πρόλογος)

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να εξηγήσουμε απλά αυτά τα λόγια του Ευαγγελίου που αναφέρονται.

Η προϋπόθεση της σωτηρίας είναι η πίστη και το βάπτισμα. Μέσω του βαπτίσματος μπαίνουμε στην Εκκλησία, η οποία είναι η κιβωτός της σωτηρίας και της οποίας σύμβολο είναι η κιβωτός του Νώε. Αυτός που δεν άκουσε τον Νώε στο παρελθόν, που κήρυττε τον κατακλυσμό για εκατό χρόνια, δεν σώθηκε, πράγμα που σημαίνει ότι αυτός που δεν πιστεύει, θα καταδικαστεί.

Λέγεται ότι «αυτός που δεν πιστεύει, θα καταδικαστεί», όχι «αυτός που δεν πιστεύει και δεν βαφτιστεί, θα καταδικαστεί». Το βάπτισμα είναι η κανονική οδός, αλλά μπορεί να υπάρχουν, φυσικά, και εξαιρέσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν, αλλά δεν έχουν την ευκαιρία να βαφτιστούν. Από την άλλη, αυτός που πιστεύει, αλλά απορρίπτει το βάπτισμα, σκεπτόμενος ότι μπορεί να σώσει τον εαυτό του στηριζόμενος στη συλλογιστική του και στις δικές του δυνάμεις, μοιάζει με αυτόν που απέρριπτε την κιβωτό του Νώε και ήθελε να σώσει τον εαυτό του, κολυμπώντας. Αργά ή γρήγορα, θα πνιγόταν!

Ο Νώε είχε χτίσει την κιβωτό για να επιβιώσει από την πλημμύρα και ο Χριστός ίδρυσε την Εκκλησία για να μας σώσει. Μέσα της βρίσκονται όλα όσα χρειάζονται για τη σωτηρία.

Αλλού, λέγεται: «Ότι στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν, και ολίγοι εισίν οι ευρίσκοντες αυτήν», (Mθ 7, 14). Η εύρεση αυτής της πόρτας στην εποχή μας, όπου υπάρχουν τόσες πολλές ψευδο-εκκλησίες, είναι δύσκολη, αλλά για εκείνους που έχουν μια ειλικρινή πίστη, όλα είναι δυνατά, υπονοώντας ότι αυτός που δεν επιδιώκει πραγματικά τη σωτηρία της ψυχής, αλλά έχει άλλα ενδιαφέροντα, εύκολα παραστρατεί.

Ας επανέλθουμε. Αυτός που ειλικρινά πιστεύει, αλλά δεν έχει ακόμη βαφτιστεί, βρίσκεται ήδη στο σωστό δρόμο. Όμως δεν έχει ακόμη επιτύχει τον στόχο, του οποίου προϋπόθεση αποτελεί το βάπτισμα. Ας αφήσουμε κατά μέρος τις εξαιρέσεις που ο Κύριος, μόνο, θα κρίνει.

Ο απόστολος Ιάκωβος μιλά για πίστη μέσω της έμπρακτης αγάπης. «Τί το όφελος, αδελφοί μου, εάν πίστιν λέγη τις έχειν, έργα δέ μή έχη; Μή δύναται ή πίστις σώσαι αυτόν;», (Ικ 2.14). Το βάπτισμα είναι επίσης νεκρό, αν δεν είναι ενεργό. Το λευκό ένδυμα της βάπτισης συμβολίζει το γαμήλιο ένδυμα που θα μας επιτρέψει να συμμετάσχουμε στον αιώνιο γάμο. Αλλά τι γίνεται αν αυτό το ένδυμα είναι γεμάτο λεκέδες ή λείπει;

Μέσω του βαπτίσματος μπαίνουμε στην Επίγεια Εκκλησία, αλλά και στην Ουράνια Εκκλησία, γιατί η Εκκλησία είναι Μία. Η Εκκλησία, όμως, είναι ένα χωράφι σιταριού που δεν περιέχει μόνο σιτάρι, αλλά και άχυρα. Ας μην σκανδαλιστούμε από τα άχυρα. Ο Χριστός «ού το πτύον εν τη χειρί αυτού και διακαθαριεί τήν άλωνα αυτού, και συνάξει τόν σίτον  είς τήν αποθήκην αυτού, τό δέ άχυρον κατακαύσει πυρί ασβέστω», (Λκ 3.17) 

Οι απόστολοι αποτελούσαν την πρώιμη Εκκλησία, παρά τις αδυναμίες και ακόμη και τον προδότη (Ιούδα). Σε κάποιο σημείο γίνεται λόγος για εκείνους που ήταν ανάμεσά μας, αλλά δεν ήταν από εμάς και ο Απόστολος μιλά για «τούς παρεισάκτους ψευδαδέλφους, οίτινες παρεισήλθον...», (Γαλ. 2.4) Ας μην πέσουμε, λοιπόν, πάνω στις αδυναμίες των πιστών, αλλά ας δούμε πού βρίσκεται πραγματικά η κιβωτός της σωτηρίας.

Άρα συμπεραίνουμε: Το βάπτισμα προϋποθέτει την πίστη και η πίστη πρέπει να οδηγεί στο βάπτισμα.

Α. Κασσιανός

μετάφραση : Artemis Couroupaki


Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

Κατά διαλείμματα

Ἕνα πρᾶγμα εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἄλλο πρᾶγμα ἡ παραχώρησίς ΤουὉ Θεός θέλει τό καλό μας καί ἀκόμη περισσότερο-αὐτό πού εἶναι τό καλύτερο γιά ἐμᾶς.
Ἀντιθέτωςἐπιτρέπειχάριν τῆς ἐλευθερίας μαςαὐτό πού δέν εἶναι ἀπαραίτητα καλόν γιά ἐμᾶςνά ὑπάρχουν οἱ ἁμαρτίες μας παραδείγματος χάρινἤ ἡ ἀνθρωπότης πού βαδίζει στήν ἀπώλειαΔέν βλέπουμε πιό μακρυά ἀπό τήν μύτη μαςἘνῶ ὁ Κύριος ἐμπεριέχει τήν αἰωνιότηταὉ ἀπ.Παῦλος ζήτησε τρεῖς φορές ὥστε νά τοῦ φύγει ὁ σκόλωψἀλλά ὁ Θεός τοῦ ἔδωσε νά καταλάβη ὅτι ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μουἡ γάρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενεία τελειοῦται" (Εἶναι σέ σένα ἀρκετή ἡ χάρις μου̇ διότι ἡ δύναμίς μου ἐνεργεῖται τελειότερα μέσα στήν ἀνθρώπινη ἀδυναμίαν) ( Β ́ Κορ. 12, 8-9).
Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἐζήτησε : "Πάτερ εἰ βούλει παρενεγκεῖν τοῦτο τό ποτήριον ἀπ'ἐμοῦ̇ πλήν μή τό θέλημά μουἀλλά τό σόν γινέσθω" (Πατέρα μουἐάν θέλης ἀπομάκρυνε ἀπό ἐμένα αὐτό τό πικρόν ποτήριον̇ πλήν ὅμως ἄς μή γίνη τό θέλημα τό δικό μου ἀλλά τό θέλημα τό δικό σου ) (Λουκ. 22,42).
Ἐκείνη τήν στιγμήἡ ἀνθρωπίνη θέλησις πού δέν ἔβλεπε παρά τήν ὀδύνην τοῦ σταυροῦ ἑνώθηκε τελείως μέ τήν θέλησιν τοῦ Πατρός Τουἡ ὁποία ἔβλεπε πολύ πιό μακρυάτήν σωτηρίαν τοῦ κόσμου ἡ ὁποία περνάει ἀπό τόν σταυρό.
Ἡ ὥρα τοῦ ΘεοῦὍταν τά πράγματα γίνονται στήν ὥρα τοῦ Θεοῦὅλα γίνονται μέ ἁρμονία καί ὡριμότητα.Ἐμεῖςἀντιθέτωςθέλομε συχνά νά ἐπισπεύσουμε τά πράγματα καί ἔτσι μαζεύουμε ἄγουρα φροῦτα.Τό ἀποτέλεσμα εἶναι οἱ πνευματικές ταραχέςοἱ ἀσθένειες τῆς ψυχῆς κ.λ.πΔιά νά ὑποταχθοῦμε εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ,καί νά περιμένουμε τήν ὥρα τοῦ Θεοῦμᾶς χρειάζεται ὑπομονή ἡ ὁποία προϋποθέτει τήν ἄρνησι τῆς ἰδικῆς μας θελήσεως ἡ ὁποία εἶναι καρπός τῶν παθῶν μας.
Ὅλα εἶναι προσωρινά καί μάταια σαὐτήν τήν ταλαίπωρη ζωήἀλλά διά μέσου αὐτῶν ὀφείλουμε νά οἰκοδομήσουμε αὐτό πού θά εἶναι αἰώνιονὍταν σκέπτομαι καί βλέπω τό ἐρημητήριο πού φθείρεταιμιά εἰκόνα κατεστραμένη,ἤ τό ταλαίπωρο σῶμα μου παραδείγματος χάρινδέν λυπᾶμαι καί σκέπτομαι ὅτι μοῦ χρησίμευσαν γιά τό καλόν τοῦ μέλλοντος.
Θά πρέπει νά τά ἐγκαταλείψωμεν ἔτσι κι ἀλλιῶς καί αὐτά ̇ δέν εἶναι ἐπίσης αἰώνιαΠαράλληλααὐτό τό προσωρινόντό μάταιονπρέπει νά μᾶς
1
ἐμποδίζει νά θέλουμε νά ἐγκατασταθοῦμε μόνιμα καί ὀφείλει νά μᾶς θυμίζει ὅτι δέν εἴμαστε παρά περαστικοί σαὐτήν τήν ζωήν.
Τό νά φθάσης τήν τελειότητα σὅτι εἶναι ἐπίγειονεἶναι μία αὐταπάτη,διότι "ἰδού τά πάντα ματαιότης καί προαίρεσις πνεύματος" (τά πάντα εἶναι ματαιότης καί ἐπιδίωξις ἀνέμου) (Ἐκκλ. 1,14) καθώς λέγει ὁ ΣολομώνὍταν τελειώνω νά ζωγραφίζω μία εἰκόναδιαπιστώνω τίς ἀτέλειες στό ὑλικό καί καλλιτεχνικό ἐπίπεδο̇ αὐτό ὅμως δέν ἐμποδίζει τήν Χάριν νά μεταδοθῆ .
Οἱ θαυματουργικές εἰκόνες ὡς ἐπί τό πλεῖστον δέν εἶναι ἔργα τέχνης,ἀλλά ὅπως γράφουμε πιό πάνω: "ἡ δύναμίς μου ἐν ἀσθενεία τελειοῦται" (Β ́ Κορ 12,9). Οἱ ἅγιοι Ἀπμήπως ἔγραψαν τό Εὐαγγέλιο χωρίς ὀρθογραφικά λάθηΟἱ περισσότεροι ἦσαν ἀγράμματοιὉ ἅγἈπ.Πέτρος ἔγραψε τό Εὐαγγέλιόν του διά μέσου τοῦ ἁγΛουκᾶ καί ὁ Ἅγιος Πρόχωρος ἔγραφε ὅ,τι τοῦ ὑπαγόρευε ὁ ἅγἈπ.ἸωάννηςἘν τούτοις αὐτά πού γράψανε θά διαρκέσουν μέχρι τό τέλος τῶν αἰώνων!
Αὐτές οἱ ἀκούσιες ἀτέλειες στήν κυριολεξία μᾶς ταπεινώνουν καί μᾶς βοηθοῦν νά οἰκοδομήσουμε τόν ἐσωτερικόν ἄνθρωπον καί νά ἐγκαταλείψουμε τόν ἁμαρτωλόν ἄνθρωπον.
Τελειώνω ἐλλειπῶς μέ τά λόγια τοῦ ἁγ Ἀπ.Παύλου: "Διό οὐκ ἐκκακοῦμενἀλλεἰ ὁ ἔξω ἡμῶν ἄνθρωπος διαφθείρεταιἀλλὁ ἔσωθεν ἀνακαινοῦται ἡμέρα τῇ ἡμέρα" (Δι'αὐτό δέν διαμαρτυρόμεθαἀλλὅσον ὁ ἐξωτερικός ἄνθρωποςτό σῶμαφθείρεταιτόσον ὁ ἐσωτερικόςἡ ψυχή,ἀνανεώνεται ἡμέρα μέ τήν ἡμέρα) (Β ́ Κορ. 4,16).
Υ.Γ Σέ τί χρησιμεύουν τά δάκρυα κατά τήν ὥραν τῆς προσευχῆς,δηλαδή ὁ καρπός τοῦ πνευματικοῦ πένθουςΔιά νά μᾶς πλύνουν ἀπό τίς ἁμαρτίες καί τίς ἀτέλειές μαςκαί ὅταν τρέχουν μόνα τουςχωρίς προσπάθειαχωρίς νά τά ἐπιληφθοῦμετότε δέν εἴμαστε μακρυά ἀπό τήν τελειότητα κατά Θεόν.
Ἀρχιμανδρίτης Kασσιανός

Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2019

Ε Υ Σ Π Λ Α Γ Χ Ν Ι Σ Θ Ε Ι Σ..............

Γιά νά μη χάσω τό χάρισμά μουβιάζομαι νά τό καρποφορήσωγράφοντας λίγες γραμμές γιά νά μή ἀκούσω μία ἡμέραν τόν Κύριον νά μοῦ λέγει: "πονηρέ δοῦλεἤδεις ὅτι ἄνθρωπος αὐστηρός εἰμι ἐγώαἴρων ὅ οὔκ ἔθηκακαί θερίζων ὅ οὔκ ἔσπειρακαί συνάγων ὅθεν οὐ διεσκόρπισα̇..." (Λουκ.19:22) .
Σκέπτομαι πολλές φορές αὐτές τίς μέρες τό χωρίον τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ καλοῦ Σαμαρείτηπού ἀναφέρεται ὅτι "ἐσπλαγχνίσθη" (Λουκ.10:33). Τί σημαίνει νά εὐσπλαγχνίζεσαιΓιατί ὁ ἱερεύς καί Λευίτης δέν εὐσπλαγχνίσθηκαν ἐπίσηςΤί εἶναι ἡ εὐσπλαγχνίαΤόσες ἐρωτήσεις πού πρέπει νά ἀπαντήσωσουμε.
Ἡ λέξις εὐσπλαγχνίαεὐσπλαγχνίζομαι,εὐσπλαγχνικός πάει νά πῆ "ὑποφέρω μαζί κάνω δικά μου τά βάσανα τοῦ ἄλλουΤό ἀντίθετον τῆς εὐσπλαγχνίας εἶναι μία καρδιά σκληρή καί ἀναίσθητη πού δέν ἐνδιαφέρεται παρά μόνον ἀπό περιέργειαν γιά τά βάσανα τοῦ πλησίον πού τόν κάνουν νά ὑποκύπτει στό δρόμο τῆς ζωῆς.Ἡ εὐσπλαγχνία εἶναι λοιπόν ἕνα αἴσθημα πού εἶναι συναφῆ μέ τήν φύσιν μας καί ὄχι πρόσθετοἀλλά ἡ ἁμαρτία τό διεστρέβλωσε.
Προφανῶς δέν μποροῦμε νά ξελαφρώσουμε τά βάσανα ὅλου τοῦ κόσμουἀλλά μποροῦμε νά ἐπισπεύσουμε τά βήματά μαςὅπως αὐτός ὁ ἱερεύς καί ὁ κήρυκας (Λευϊτηςπού πηγαίνουν πιθανόν νά τελέσουν τά καθήκοντά τους στόν Ναόννά θέσωμε δευτερεῦον εἰς τήν θέσιν τοῦ οὐσιαστικοῦ (τοῦ πρωτεύοντος). Δέν θά κριθοῦμε γιά τήν εὐσπλαγχνία πού δείξαμε στόν πλησίον μας πού πεινοῦσεδιψοῦσε,ἦταν χωρίς ροῦχα ἄρρωστος ἤ στήν φυλακή;
Ὁ Χριστός ἰδών τό πλῆθος ἐσπλαγχνίσθη" (Λουκ. 10:33) καί Ἰδών τούς ὄχλους ἐσπλαγχνίσθη περί αὐτῶνὅτι ἦσαν ἐκλελυμένοι ὡς πρόβατα μή ἔχοντα ποιμένα" (Ματθ. 9,36) .
Πολλές φορές ὁ Εὐαγγελιστής λέγει ὅτι ὁ Χριστός ἐσπλαγχνίσθη" (Ματθ.14:14,15:32,20:34,Μάρκος 1:41,9:22, Λουκ.7:13, κ.λ.π.)
Ἀναφέρεται ἐπίσης γιά τόν πατέρα τοῦ ἀσώτου ὅτι "ἔτι δε αὐτοῦ μακράν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτόν ὁ πατήρ αὐτοῦ καί ἐσπλαγχνίσθηκαί δραμών ἐπέπεσεν ἐπί τόν τράχηλον αὐτοῦ καί κατεφίλησεν αὐτόν" (Λουκ. 15:20).
Ὁ πατέρας θά μποροῦσε νά τόν μαλώση πού διεσκόρπισε τήν περιουσία του καί θά μποροῦσε νά ἐνεργήση ὅπως ὁ πρεσβύτερος υἱός πού δέν σκεπτόταν παρά τά ὑλικά.Ἐν τούτοις μία καρδιά γεμάτη εὐσπλαγχνία δέν λειτουργεῖ ἔτσι ἀλλά προσπαθεῖ νά καλύψη τήν ἔλλειψι τοῦ ἄλλου,σκεπτόμενη τίς δικές της ἀδυναμίες.
Τό νά εὐσπλαγχνίζεσαι προυποθέτει μία εὐαίσθητη καρδιά (ὄχι συναισθηματικήπού συμπονᾶ ἀκόμη καί γιά τά βάσανα τῶν ζώωνὅπως τό βλέπουμε συχνά εἰς τούς βίους τῶν Ἁγίων.
Τό νά μένεις ἀδιάφορος εἶναι σημεῖον ἐγωϊστικῆς καρδιᾶς πού εἶναι συγκεντρωμένη στόν ἑαυτόν της.Τό νά εἶσαι ἁπλά καί μόνον περίεργος στά βάσανα τῶν ἄλλων εἶναι τό ἴδιονΓνωρίζω ἀπό ἐμπειρία ὅτι δέν εἶναι εὔκολον νά ἀντικαταστήσης αὐτήν τήν σκληρότητα τῆς καρδιᾶς μέ τήν εὐσπλαγχνίαΑὑτό εἶναι ἕνα καθῆκον μας γιά ὅλην τήν ζωήν μας καί αὐτές οἱ λέξεις, "εὐσπλαγχνισθείς",χαράσσονται γύρω ἀπό τήν οὐσία καί ἐάν δέν τό κατορθώσουμεσημαίνει ὅτι μᾶς λείπει ἡ οὐσία τῆς ζωῆς.
Ἡ εὐσπλαγχνία μπορεῖ νά ἐκφρασθῆ μέ διαφόρους τρόπουςμία ὑλική βοήθειαἕνα βοηθητικό λόγομία προσευχήἘάν δέν μποροῦμε νά βοηθήσωμε ὑλικάἐάν ἕνας βοηθητικός λόγος εἶναι δύσκολοςμία προσευχή εἶναι πάντα δυνατή ἀπέναντι σέ ἕναν πόνον καί Αὐτός πρός τόν ὁποῖον προσευχόμεθα "τόν πολυεύσπλαγχνον καί οἰκτίρμονα Κύριον" (Ἰακωβ. 5,11") τοῦ ὁποίου οἱ τρόποι εἶναι ἀνεξάντλητοιθά ἐπέμβη.

Ἀρχ.Κασσιανός

"Ἐρχόμενος ὁ Κύριος εἰς τήν γῆν ἔγινε πλησίον μας μέ τήν εἰλικρινῆ εὐσπλαγχνία πού μᾶς φέρεται καί γείτονάς μας μέ τούς οἰκτιρμούς πού μᾶς γεμίζει".
(Ἁγ.Ἁμβρόσιος Μιλάνου).

Ἔσεσθε..........

Εἰς τήν πνευματικήν ζωήνσυχνά δύο συμπεριφορές φαινομενικά ἀντίθετεςσυμπληρώνονται καί βεβαιώνουν μία σωστήν ἰσσοροπίαΠαραδείγματος χάριν̇ ἡ αὐστηρότης καί ἡ πραότης εἶναι συμπληρωματικέςἩ αὐστηρότης χωρίς πραότητα γίνεται εὔκολα σκληρότης καί ἠ πραότης μόνη της κινδυνεύει νά γίνη μαλθακότης.
Εἰς τό Εὐαγγέλιον ὁ Κύριος συμβουλεύει νά εἴμαστε"φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καί ἀκέραιοι ὡς αἰ περιστεραί" (Ματθ. 10,16) .
Αὐτή ἡ ἀκεραιότης ἔχει τό νόημα τῆς εἰλικρινείαςτῆς καθαρότητοςτῆς γλυκύτητοςνά εἶσαι χωρίς τεχνάσματα,χωρίς δόλοΝά εἶσαι πονηρός εἶναι μία ἀκατάλληλη μετάφρασιἩ ἔννοια εἶναι περισσότερον νά εἶσαι σέ ἐγρήγορσιἑτοιμότητα μέ λεπτότητα.
Ἡ φρονιμάδα θά μᾶς βοηθήσει νά ἀποφύγουμε τίς παγίδεςἡ ἀκεραιότης θά μᾶς ἐξασφαλίσει ἀπό τό κακόνὉ Κύριός μας μᾶς δίνει γιά παράδειγμα τήν ἐπιτηδειότητα τοῦ φιδιοῦδιότι κρύβει τό κεφάλι του στίς πτυχές τοῦ σώματός τουὥστε νά διαφυλάξη ἐν ἀσφαλεία τήν ἕδρα τῆς ζωῆς.Ἔτσι πρέπει καί ἐμεῖς νά σώζουμε ἀπό τό κίνδυνον τοῦ ὅλου σώματος τήν κεφαλήν μαςπού εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός,δηλαδή νά ἔχουμε ἐπιμέλεια ὥστε νά διατηροῦμε τήν πίστιν μας σέ ὄλην τήν ἁγιότητά της καί σέ ὅλη τήν ἀκεραιότητά της" (ἅγἹλαρίων τοῦ Πουατιέ).
Λίγο πρίν ὁ Χριστός λέγει: " Ἰδούἐγώ ἀποστέλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσω λύκων" (Ματθ.10:16), τό ὁποῖον ἐξηγεῖ αὐτό πού ἀκολουθεῖνά εἶσθε φρόνιμοι καί ἀκέραιοι.
Ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε ἐπίσης παράδειγμα ὅταν Τόν βλέπουμε πῶς ἀντιδροῦσε ἀπέναντι στήν πονηρία τῶν Φαρισαίων καί Σαδουκαίων.
Πόσες φορές προσπάθησαν νά Τόν παγιδεύσουν καί κάθε φορά Αὐτός ἦταν πού τούς ἐθετε σέ ἀμηχανία.Παραδείγματος χάρινὅταν τούς ἐρώτησεἀπό ποῦ εἶναι τό βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου (Ματθ. 21:25, Μάρκ.11:30).
Στήν σημερινήν ἐποχήν αὐτά τά δύο προσόντα ἤ ἀρετές μᾶς εἶναι ἀπαραίτητα ὥστε νά μή συντριβοῦμε ἀπό τό κακόν
2
πού ἔχει ἐξαπλωθῆ μέ εὐρυχωρίαμέχρι νά ἔλθη ἡ ἡμέρα πού"ὁ λύκος θά κατοικήση μέ τό πρόβατον" ( Ἡσ.11:6).
Αὐτή ἡ ἀκεραιότης τῆς περιστερᾶς ἐξυπηρέτησε τό Ἅγ.Πνεῦμα κατά τήν βάπτισιν τοῦ Σωτῆρος εἰς τόν Ἰορδάνην,ὅταν τό Ἅγ.Πνεῦμα ἐμφανίσθηκε μέ τό σχῆμα ἑνός περιστεριοῦ.
Ἡ ἀκεραιότης τῶν περιστεριῶν μᾶς ἀποκαλύφθηκε εἰς τό σχῆμα μέ τό ὀποῖον τό Ἅγιον Πνεῦμα θέλησε νά ἐμφανισθῆ̇ καί τοῦτοδιά νά κάνει ὑπαινιγμόν διά τήν ἀρετήν αὐτήν πού ὁ Ἀπόστολος λέγει: 'Νά εἶσθε νήπιοι εἰς τήν πονηρίαν ́" ( Ἅγιος Ἱερώνυμος).
Ὁ ἍγἸωάνὁ Χρυσόστομος λέγει: " Ὅπως πρέπει νά ἔχουμε τήν φρονιμάδα τοῦ φιδιοῦ προκειμένου νά ἀποφύγουμε νά τραυματισθοῦμε σέ ὅ,τι ἔχουμε πιό πολύτιμο,ἐξ ἴσου πρέπει νά ἔχουμε τήν ἀκεραιότητα τοῦ περιστεριοῦ διά νά μή ἐκδικούμεθα τήν ἀδικίαν πού μᾶς ἔκαναν καί νά μή στήνουμε στούς ἄλλους βλαβερές παγίδες".
Τελικάτό νά εἶσαι ἀκέραιος χωρίς φρόνησι εἶναι χαζομάρα καί νά εἶσαι φρόνιμος χωρίς ἀκεραιότητα εἶναι πονηρία.
Ἀρχιμ.Κασσιανός

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΆΝΝΑΣ

  Στην Παλαιά Διαθήκη μας παρουσιάζεται η ιστορία της Άννας της Στείρας  ( Α ’  Σαμουήλ  1,1-2,10).  Θα ήθελα να σταθώ εδώ λίγο ,...