Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

Κατά διαλείμματα

Ἕνα πρᾶγμα εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἄλλο πρᾶγμα ἡ παραχώρησίς ΤουὉ Θεός θέλει τό καλό μας καί ἀκόμη περισσότερο-αὐτό πού εἶναι τό καλύτερο γιά ἐμᾶς.
Ἀντιθέτωςἐπιτρέπειχάριν τῆς ἐλευθερίας μαςαὐτό πού δέν εἶναι ἀπαραίτητα καλόν γιά ἐμᾶςνά ὑπάρχουν οἱ ἁμαρτίες μας παραδείγματος χάρινἤ ἡ ἀνθρωπότης πού βαδίζει στήν ἀπώλειαΔέν βλέπουμε πιό μακρυά ἀπό τήν μύτη μαςἘνῶ ὁ Κύριος ἐμπεριέχει τήν αἰωνιότηταὉ ἀπ.Παῦλος ζήτησε τρεῖς φορές ὥστε νά τοῦ φύγει ὁ σκόλωψἀλλά ὁ Θεός τοῦ ἔδωσε νά καταλάβη ὅτι ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μουἡ γάρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενεία τελειοῦται" (Εἶναι σέ σένα ἀρκετή ἡ χάρις μου̇ διότι ἡ δύναμίς μου ἐνεργεῖται τελειότερα μέσα στήν ἀνθρώπινη ἀδυναμίαν) ( Β ́ Κορ. 12, 8-9).
Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἐζήτησε : "Πάτερ εἰ βούλει παρενεγκεῖν τοῦτο τό ποτήριον ἀπ'ἐμοῦ̇ πλήν μή τό θέλημά μουἀλλά τό σόν γινέσθω" (Πατέρα μουἐάν θέλης ἀπομάκρυνε ἀπό ἐμένα αὐτό τό πικρόν ποτήριον̇ πλήν ὅμως ἄς μή γίνη τό θέλημα τό δικό μου ἀλλά τό θέλημα τό δικό σου ) (Λουκ. 22,42).
Ἐκείνη τήν στιγμήἡ ἀνθρωπίνη θέλησις πού δέν ἔβλεπε παρά τήν ὀδύνην τοῦ σταυροῦ ἑνώθηκε τελείως μέ τήν θέλησιν τοῦ Πατρός Τουἡ ὁποία ἔβλεπε πολύ πιό μακρυάτήν σωτηρίαν τοῦ κόσμου ἡ ὁποία περνάει ἀπό τόν σταυρό.
Ἡ ὥρα τοῦ ΘεοῦὍταν τά πράγματα γίνονται στήν ὥρα τοῦ Θεοῦὅλα γίνονται μέ ἁρμονία καί ὡριμότητα.Ἐμεῖςἀντιθέτωςθέλομε συχνά νά ἐπισπεύσουμε τά πράγματα καί ἔτσι μαζεύουμε ἄγουρα φροῦτα.Τό ἀποτέλεσμα εἶναι οἱ πνευματικές ταραχέςοἱ ἀσθένειες τῆς ψυχῆς κ.λ.πΔιά νά ὑποταχθοῦμε εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ,καί νά περιμένουμε τήν ὥρα τοῦ Θεοῦμᾶς χρειάζεται ὑπομονή ἡ ὁποία προϋποθέτει τήν ἄρνησι τῆς ἰδικῆς μας θελήσεως ἡ ὁποία εἶναι καρπός τῶν παθῶν μας.
Ὅλα εἶναι προσωρινά καί μάταια σαὐτήν τήν ταλαίπωρη ζωήἀλλά διά μέσου αὐτῶν ὀφείλουμε νά οἰκοδομήσουμε αὐτό πού θά εἶναι αἰώνιονὍταν σκέπτομαι καί βλέπω τό ἐρημητήριο πού φθείρεταιμιά εἰκόνα κατεστραμένη,ἤ τό ταλαίπωρο σῶμα μου παραδείγματος χάρινδέν λυπᾶμαι καί σκέπτομαι ὅτι μοῦ χρησίμευσαν γιά τό καλόν τοῦ μέλλοντος.
Θά πρέπει νά τά ἐγκαταλείψωμεν ἔτσι κι ἀλλιῶς καί αὐτά ̇ δέν εἶναι ἐπίσης αἰώνιαΠαράλληλααὐτό τό προσωρινόντό μάταιονπρέπει νά μᾶς
1
ἐμποδίζει νά θέλουμε νά ἐγκατασταθοῦμε μόνιμα καί ὀφείλει νά μᾶς θυμίζει ὅτι δέν εἴμαστε παρά περαστικοί σαὐτήν τήν ζωήν.
Τό νά φθάσης τήν τελειότητα σὅτι εἶναι ἐπίγειονεἶναι μία αὐταπάτη,διότι "ἰδού τά πάντα ματαιότης καί προαίρεσις πνεύματος" (τά πάντα εἶναι ματαιότης καί ἐπιδίωξις ἀνέμου) (Ἐκκλ. 1,14) καθώς λέγει ὁ ΣολομώνὍταν τελειώνω νά ζωγραφίζω μία εἰκόναδιαπιστώνω τίς ἀτέλειες στό ὑλικό καί καλλιτεχνικό ἐπίπεδο̇ αὐτό ὅμως δέν ἐμποδίζει τήν Χάριν νά μεταδοθῆ .
Οἱ θαυματουργικές εἰκόνες ὡς ἐπί τό πλεῖστον δέν εἶναι ἔργα τέχνης,ἀλλά ὅπως γράφουμε πιό πάνω: "ἡ δύναμίς μου ἐν ἀσθενεία τελειοῦται" (Β ́ Κορ 12,9). Οἱ ἅγιοι Ἀπμήπως ἔγραψαν τό Εὐαγγέλιο χωρίς ὀρθογραφικά λάθηΟἱ περισσότεροι ἦσαν ἀγράμματοιὉ ἅγἈπ.Πέτρος ἔγραψε τό Εὐαγγέλιόν του διά μέσου τοῦ ἁγΛουκᾶ καί ὁ Ἅγιος Πρόχωρος ἔγραφε ὅ,τι τοῦ ὑπαγόρευε ὁ ἅγἈπ.ἸωάννηςἘν τούτοις αὐτά πού γράψανε θά διαρκέσουν μέχρι τό τέλος τῶν αἰώνων!
Αὐτές οἱ ἀκούσιες ἀτέλειες στήν κυριολεξία μᾶς ταπεινώνουν καί μᾶς βοηθοῦν νά οἰκοδομήσουμε τόν ἐσωτερικόν ἄνθρωπον καί νά ἐγκαταλείψουμε τόν ἁμαρτωλόν ἄνθρωπον.
Τελειώνω ἐλλειπῶς μέ τά λόγια τοῦ ἁγ Ἀπ.Παύλου: "Διό οὐκ ἐκκακοῦμενἀλλεἰ ὁ ἔξω ἡμῶν ἄνθρωπος διαφθείρεταιἀλλὁ ἔσωθεν ἀνακαινοῦται ἡμέρα τῇ ἡμέρα" (Δι'αὐτό δέν διαμαρτυρόμεθαἀλλὅσον ὁ ἐξωτερικός ἄνθρωποςτό σῶμαφθείρεταιτόσον ὁ ἐσωτερικόςἡ ψυχή,ἀνανεώνεται ἡμέρα μέ τήν ἡμέρα) (Β ́ Κορ. 4,16).
Υ.Γ Σέ τί χρησιμεύουν τά δάκρυα κατά τήν ὥραν τῆς προσευχῆς,δηλαδή ὁ καρπός τοῦ πνευματικοῦ πένθουςΔιά νά μᾶς πλύνουν ἀπό τίς ἁμαρτίες καί τίς ἀτέλειές μαςκαί ὅταν τρέχουν μόνα τουςχωρίς προσπάθειαχωρίς νά τά ἐπιληφθοῦμετότε δέν εἴμαστε μακρυά ἀπό τήν τελειότητα κατά Θεόν.
Ἀρχιμανδρίτης Kασσιανός

Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2019

Ε Υ Σ Π Λ Α Γ Χ Ν Ι Σ Θ Ε Ι Σ..............

Γιά νά μη χάσω τό χάρισμά μουβιάζομαι νά τό καρποφορήσωγράφοντας λίγες γραμμές γιά νά μή ἀκούσω μία ἡμέραν τόν Κύριον νά μοῦ λέγει: "πονηρέ δοῦλεἤδεις ὅτι ἄνθρωπος αὐστηρός εἰμι ἐγώαἴρων ὅ οὔκ ἔθηκακαί θερίζων ὅ οὔκ ἔσπειρακαί συνάγων ὅθεν οὐ διεσκόρπισα̇..." (Λουκ.19:22) .
Σκέπτομαι πολλές φορές αὐτές τίς μέρες τό χωρίον τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ καλοῦ Σαμαρείτηπού ἀναφέρεται ὅτι "ἐσπλαγχνίσθη" (Λουκ.10:33). Τί σημαίνει νά εὐσπλαγχνίζεσαιΓιατί ὁ ἱερεύς καί Λευίτης δέν εὐσπλαγχνίσθηκαν ἐπίσηςΤί εἶναι ἡ εὐσπλαγχνίαΤόσες ἐρωτήσεις πού πρέπει νά ἀπαντήσωσουμε.
Ἡ λέξις εὐσπλαγχνίαεὐσπλαγχνίζομαι,εὐσπλαγχνικός πάει νά πῆ "ὑποφέρω μαζί κάνω δικά μου τά βάσανα τοῦ ἄλλουΤό ἀντίθετον τῆς εὐσπλαγχνίας εἶναι μία καρδιά σκληρή καί ἀναίσθητη πού δέν ἐνδιαφέρεται παρά μόνον ἀπό περιέργειαν γιά τά βάσανα τοῦ πλησίον πού τόν κάνουν νά ὑποκύπτει στό δρόμο τῆς ζωῆς.Ἡ εὐσπλαγχνία εἶναι λοιπόν ἕνα αἴσθημα πού εἶναι συναφῆ μέ τήν φύσιν μας καί ὄχι πρόσθετοἀλλά ἡ ἁμαρτία τό διεστρέβλωσε.
Προφανῶς δέν μποροῦμε νά ξελαφρώσουμε τά βάσανα ὅλου τοῦ κόσμουἀλλά μποροῦμε νά ἐπισπεύσουμε τά βήματά μαςὅπως αὐτός ὁ ἱερεύς καί ὁ κήρυκας (Λευϊτηςπού πηγαίνουν πιθανόν νά τελέσουν τά καθήκοντά τους στόν Ναόννά θέσωμε δευτερεῦον εἰς τήν θέσιν τοῦ οὐσιαστικοῦ (τοῦ
2
πρωτεύοντος). Δέν θά κριθοῦμε γιά τήν εὐσπλαγχνία πού δείξαμε στόν πλησίον μας πού πεινοῦσεδιψοῦσε,ἦταν χωρίς ροῦχα ἄρρωστος ἤ στήν φυλακή;
Ὁ Χριστός ἰδών τό πλῆθος ἐσπλαγχνίσθη" (Λουκ. 10:33) καί Ἰδών τούς ὄχλους ἐσπλαγχνίσθη περί αὐτῶνὅτι ἦσαν ἐκλελυμένοι ὡς πρόβατα μή ἔχοντα ποιμένα" (Ματθ. 9,36) .
Πολλές φορές ὁ Εὐαγγελιστής λέγει ὅτι ὁ Χριστός ἐσπλαγχνίσθη" (Ματθ.14:14,15:32,20:34,Μάρκος 1:41,9:22, Λουκ.7:13, κ.λ.π.)
Ἀναφέρεται ἐπίσης γιά τόν πατέρα τοῦ ἀσώτου ὅτι "ἔτι δε αὐτοῦ μακράν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτόν ὁ πατήρ αὐτοῦ καί ἐσπλαγχνίσθηκαί δραμών ἐπέπεσεν ἐπί τόν τράχηλον αὐτοῦ καί κατεφίλησεν αὐτόν" (Λουκ. 15:20).
Ὁ πατέρας θά μποροῦσε νά τόν μαλώση πού διεσκόρπισε τήν περιουσία του καί θά μποροῦσε νά ἐνεργήση ὅπως ὁ πρεσβύτερος υἱός πού δέν σκεπτόταν παρά τά ὑλικά.Ἐν τούτοις μία καρδιά γεμάτη εὐσπλαγχνία δέν λειτουργεῖ ἔτσι ἀλλά προσπαθεῖ νά καλύψη τήν ἔλλειψι τοῦ ἄλλου,σκεπτόμενη τίς δικές της ἀδυναμίες.
Τό νά εὐσπλαγχνίζεσαι προυποθέτει μία εὐαίσθητη καρδιά (ὄχι συναισθηματικήπού συμπονᾶ ἀκόμη καί γιά τά βάσανα τῶν ζώωνὅπως τό βλέπουμε συχνά εἰς τούς βίους τῶν Ἁγίων.
Τό νά μένεις ἀδιάφορος εἶναι σημεῖον ἐγωϊστικῆς καρδιᾶς πού εἶναι συγκεντρωμένη στόν ἑαυτόν της.Τό νά εἶσαι ἁπλά καί μόνον περίεργος στά βάσανα τῶν ἄλλων εἶναι τό ἴδιονΓνωρίζω ἀπό ἐμπειρία ὅτι δέν εἶναι εὔκολον νά ἀντικαταστήσης αὐτήν τήν σκληρότητα τῆς καρδιᾶς μέ τήν εὐσπλαγχνίαΑὑτό εἶναι ἕνα καθῆκον μας γιά ὅλην τήν ζωήν μας καί αὐτές οἱ λέξεις, "εὐσπλαγχνισθείς",χαράσσονται γύρω ἀπό τήν οὐσία καί ἐάν δέν τό κατορθώσουμεσημαίνει ὅτι μᾶς λείπει ἡ οὐσία τῆς ζωῆς.
Ἡ εὐσπλαγχνία μπορεῖ νά ἐκφρασθῆ μέ διαφόρους τρόπουςμία ὑλική βοήθειαἕνα βοηθητικό λόγομία προσευχήἘάν δέν μποροῦμε νά βοηθήσωμε ὑλικάἐάν ἕνας βοηθητικός λόγος εἶναι δύσκολοςμία προσευχή εἶναι πάντα δυνατή ἀπέναντι σέ ἕναν πόνον καί Αὐτός πρός τόν ὁποῖον προσευχόμεθα "τόν πολυεύσπλαγχνον καί οἰκτίρμονα Κύριον" (Ἰακωβ. 5,11") τοῦ ὁποίου οἱ τρόποι εἶναι ἀνεξάντλητοιθά ἐπέμβη.

Ἀρχ.Κασσιανός

"Ἐρχόμενος ὁ Κύριος εἰς τήν γῆν ἔγινε πλησίον μας μέ τήν εἰλικρινῆ εὐσπλαγχνία πού μᾶς φέρεται καί γείτονάς μας μέ τούς οἰκτιρμούς πού μᾶς γεμίζει". (Ἁγ.Ἁμβρόσιος Μιλάνου).

Ἔσεσθε..........

Εἰς τήν πνευματικήν ζωήνσυχνά δύο συμπεριφορές φαινομενικά ἀντίθετεςσυμπληρώνονται καί βεβαιώνουν μία σωστήν ἰσσοροπίαΠαραδείγματος χάριν̇ ἡ αὐστηρότης καί ἡ πραότης εἶναι συμπληρωματικέςἩ αὐστηρότης χωρίς πραότητα γίνεται εὔκολα σκληρότης καί ἠ πραότης μόνη της κινδυνεύει νά γίνη μαλθακότης.
Εἰς τό Εὐαγγέλιον ὁ Κύριος συμβουλεύει νά εἴμαστε"φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καί ἀκέραιοι ὡς αἰ περιστεραί" (Ματθ. 10,16) .
Αὐτή ἡ ἀκεραιότης ἔχει τό νόημα τῆς εἰλικρινείαςτῆς καθαρότητοςτῆς γλυκύτητοςνά εἶσαι χωρίς τεχνάσματα,χωρίς δόλοΝά εἶσαι πονηρός εἶναι μία ἀκατάλληλη μετάφρασιἩ ἔννοια εἶναι περισσότερον νά εἶσαι σέ ἐγρήγορσιἑτοιμότητα μέ λεπτότητα.
Ἡ φρονιμάδα θά μᾶς βοηθήσει νά ἀποφύγουμε τίς παγίδεςἡ ἀκεραιότης θά μᾶς ἐξασφαλίσει ἀπό τό κακόνὉ Κύριός μας μᾶς δίνει γιά παράδειγμα τήν ἐπιτηδειότητα τοῦ φιδιοῦδιότι κρύβει τό κεφάλι του στίς πτυχές τοῦ σώματός τουὥστε νά διαφυλάξη ἐν ἀσφαλεία τήν ἕδρα τῆς ζωῆς.Ἔτσι πρέπει καί ἐμεῖς νά σώζουμε ἀπό τό κίνδυνον τοῦ ὅλου σώματος τήν κεφαλήν μαςπού εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός,δηλαδή νά ἔχουμε ἐπιμέλεια ὥστε νά διατηροῦμε τήν πίστιν μας σέ ὄλην τήν ἁγιότητά της καί σέ ὅλη τήν ἀκεραιότητά της" (ἅγἹλαρίων τοῦ Πουατιέ).
Λίγο πρίν ὁ Χριστός λέγει: " Ἰδούἐγώ ἀποστέλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσω λύκων" (Ματθ.10:16), τό ὁποῖον ἐξηγεῖ αὐτό πού ἀκολουθεῖνά εἶσθε φρόνιμοι καί ἀκέραιοι.
Ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε ἐπίσης παράδειγμα ὅταν Τόν βλέπουμε πῶς ἀντιδροῦσε ἀπέναντι στήν πονηρία τῶν Φαρισαίων καί Σαδουκαίων.
Πόσες φορές προσπάθησαν νά Τόν παγιδεύσουν καί κάθε φορά Αὐτός ἦταν πού τούς ἐθετε σέ ἀμηχανία.Παραδείγματος χάρινὅταν τούς ἐρώτησεἀπό ποῦ εἶναι τό βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου (Ματθ. 21:25, Μάρκ.11:30).
Στήν σημερινήν ἐποχήν αὐτά τά δύο προσόντα ἤ ἀρετές μᾶς εἶναι ἀπαραίτητα ὥστε νά μή συντριβοῦμε ἀπό τό κακόν
2
πού ἔχει ἐξαπλωθῆ μέ εὐρυχωρίαμέχρι νά ἔλθη ἡ ἡμέρα πού"ὁ λύκος θά κατοικήση μέ τό πρόβατον" ( Ἡσ.11:6).
Αὐτή ἡ ἀκεραιότης τῆς περιστερᾶς ἐξυπηρέτησε τό Ἅγ.Πνεῦμα κατά τήν βάπτισιν τοῦ Σωτῆρος εἰς τόν Ἰορδάνην,ὅταν τό Ἅγ.Πνεῦμα ἐμφανίσθηκε μέ τό σχῆμα ἑνός περιστεριοῦ.
Ἡ ἀκεραιότης τῶν περιστεριῶν μᾶς ἀποκαλύφθηκε εἰς τό σχῆμα μέ τό ὀποῖον τό Ἅγιον Πνεῦμα θέλησε νά ἐμφανισθῆ̇ καί τοῦτοδιά νά κάνει ὑπαινιγμόν διά τήν ἀρετήν αὐτήν πού ὁ Ἀπόστολος λέγει: 'Νά εἶσθε νήπιοι εἰς τήν πονηρίαν ́" ( Ἅγιος Ἱερώνυμος).
Ὁ ἍγἸωάνὁ Χρυσόστομος λέγει: " Ὅπως πρέπει νά ἔχουμε τήν φρονιμάδα τοῦ φιδιοῦ προκειμένου νά ἀποφύγουμε νά τραυματισθοῦμε σέ ὅ,τι ἔχουμε πιό πολύτιμο,ἐξ ἴσου πρέπει νά ἔχουμε τήν ἀκεραιότητα τοῦ περιστεριοῦ διά νά μή ἐκδικούμεθα τήν ἀδικίαν πού μᾶς ἔκαναν καί νά μή στήνουμε στούς ἄλλους βλαβερές παγίδες".
Τελικάτό νά εἶσαι ἀκέραιος χωρίς φρόνησι εἶναι χαζομάρα καί νά εἶσαι φρόνιμος χωρίς ἀκεραιότητα εἶναι πονηρία.
Ἀρχιμ.Κασσιανός

Ἀπαντήσεις καί ἀντιδράσεις

«Σκληρός ὁ λόγοςΤίς δύναται αὐτοῦ ἀκούειν» (Ἰωάν 6,6)ἔλεγαν οἱ Ἰουδαῖοιγυρίζοντας τίς πλάτες στόν Κύριον ἸησοῦνἘν τούτοις ὁ Χριστός δέν ἀναθεώρησε τούς λόγους του περί ἀληθείας γιά νά συγκρατήση τά πλήθη.
Τό νά μᾶς ἐγκαταλείπουν οἱ ἀναγνῶστες καί οἱ πιστοί εἶναι μᾶλλον καλόν σημεῖονμία ἀπόδειξις τῆς πιστότητός μας στίς ἀπαιτήσεις τοῦ ΕὐαγγελίουΜᾶς ἀποκαλοῦνἐμᾶς τούς Ματθαιϊκούςφανατικούς ὀπαδούςΑὐτό εἶναι ὅπως ὅταν ποῦμε κάποιον ὅτι εἶναι εὐγενικόςδιότι δέν μποροῦμε νά ποῦμε κάτι περισσότερονΤό νά εἶσαι φανατικός εἶναι μία ἠθική συμπεριφορά,ὅπως τό νά εἶσαι ἀμαθήςνωθρός ἤ ἀδιάφοροςΑὐτό δέν τροποποιεῖ τήν ἀλήθειατήν γνησιότητα τῆς πίστεώς μαςΤό νά εἶσαι φανατικός ἀπό τήν πλευράν σου δέν εἶναι ὑποχρεωτικόν κακόνὅταν πρόκειται περί τῆς ἘκκλησίαςὉ Θεός μας εἶναι Θεός ζηλωτής πού δέν ἀνέχεται ὁποιαδήποτε ἀνάμειξιν τοῦ λάθους μέ τήν ἀλήθειαν.
Αὐτές τίς ἡμέρες ἑορτάζουμε τόν Ἅγιον Ἀθανάσιον τόν Μέγαὡς στῦλον τῆς ἘκκλησίαςἘπέρασε ὅλην τήν ζωήν του στήν ἐξορίανὑπέμεινε τόν διωγμόν γιά μίαν μόνον λέξιντήν λέξιν ὁμοούσιος.’Ἐν τούτοις μποροῦσε νά κάνει παραχώρησιν ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι ὀπαδοί τῆς «εἰρήνης» καί νά υἱοθετήση τήν προτεινομένην λέξιν: «ὅμοιος στήν οὐσία».
Καί ὅμωςαὐτός ὁ «φανατισμός» εἶναι πού διατήρησε τήν πίστιν ἀνόθευτη.
Ὅλο τό πλῆθος τῶν ὁμολογητῶν καί τῶν μαρτύρων εἶχε τήν ἴδια στάσιν ὅταν ἐπρόκειτο περί πίστεωςὉ Ἅγιος Κόνων ὁ Κηπουρός μέ ὅλην του τήν ἁπλότητα δέν ἔβαλε θυμίαμα εἰς τό Ἱερόν τοῦ ΚαίσαροςΜάλιστα δέν τοῦ ἐζητήθη εὐθέως νά ἀρνηθῆ τόν Χριστόν ἀλλά νά εἶναι ὀλιγώτερον ἀδιάλλακτοςνά ἀναγνωρίση ἐπίσης καί τήν λατρείαν τοῦ Αὐτοκράτορος.
Ἀλλά θά μοῦ πῆτεΣτίς ἡμέρες μαςποιός μιλᾶ γιά ἕνωσι μέ μία τέτοια εἰδωλολατρείανἜστωἈλλά αὐτή ἡ εἰδωλολατρεία πῆρε ἄλλες μορφέςπερισσότερον ἐξευγενισμένεςπερισσότερον ὕπουλες.
Δέν πιέζουμε κανέναν νά μᾶς ἀκολουθήσηἌς διαλέξει ὁ καθένας τήν πίστιν πού τοῦ ταιριάζειὙπάρχουν γιά ὅλα τά γοῦστα.Ἀλλά τουλάχιστοννά μᾶς ἀφήσουν νά ἀκολουθήσωμε ἐμεῖς τήν
2
ὁδόν πού μᾶς χάραξαν οἱ Πατέρες μαςΜιά μέρα θά χρειασθῆ νά ἀπαντήσουμε ἐμπρός στόν Θεόν σύμφωνα μέ τήν καθαρήν συνείδησίν μαςΔέν θά εἶναι οἱ Χριστιανοί μέ τήν διαπλατυνισμένην συνείδησιν αὐτοί οἱ ὁποῖοι θά ἀπαντήσουν γιά λογαριασμόν μας.
Ἄλλοι θέλουνὅλοι οἱ ἀντιοἰκουμενισταί νά ἑνωθοῦνΑὐτό εἶναι ὁ οἰκουμενισμός ἀπό τήν ἀνάποδηΕἴμαστε κατ ́ἀρχάς ὀρθόδοξοι καί κατόπιν ἀντι-οἰκουμενισταί.
Νά ἑνωθοῦμε κατά τήν ὑπάρχουσαν κατάστασιν τῶν πραγμάτων μέ ὅλους αὐτούς πού ὀνομάζονται Γ.Ο.Χδέν μᾶς ἐνδιαφέρει περισσότερον.Τί μᾶς χρησιμεύει μία ἕνωσις μέ ἀνθρώπους μέ τούς ὁποίους δέν ἔχομε κάτι κοινόν παρά τό ὄνομα;
Ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως τῶν Ματθαιϊκῶν εἶναι ἡ ἴδιαεἰς τόν λόγον καί τήν πρᾶξινἀπό τό μισητόν σχῖσμα τοῦ ἔτους 1924. Καί αὐτή ἡ ὁμολογία ἤ ὁμολογία πίστεως δέν ἐπεννοήθη ξαφνικά καί τυχαίαἀλλά εἶναι αὐτή τῶν Πατέρων μας.
Καμμία ἀπό τίς ἄλλες παρατάξεις δέν ἠμπορεῖ νά εἰπῆ αὐτά.Κατά τήν διάρκειαν τῶν 50 χρόνωνὅλοι ἄλλαξαν ὁμολογίαν πίστεως σύμφωνα μέ τίς εὐκαιρίες.
Αὐτοί οἱ ἀνδρεῖοι ἄνθρωποι πού μᾶς παροξύνουν γιά τήν ἕνωσιν θαρραλαίαπρίν τήν διορθώσουν ἄς ζήσουν πρῶτα τήν Ὀρθοδοξίαν.
Οἱ φίλοι τοῦ Ἰώβ οἱ ὁποῖοι δέν συμετεῖχαν ποτέ καί ἱκανοποιοῦντοὡς θεαταίνά συμβουλεύσουν καί νά κρίνουν,ἀποδοκιμάσθηκανκαί ὁ Ἰώβ ἦταν αὐτός πού ὁ Θεός ἀπεκάλεσε φίλον ΤουΔέν μᾶς ἀνήκει λοιπόν νά ἀποστειρώσουμε τήν Ὀρθοδοξίανἀλλά αὐτές τίς εὐπαθεῖς συνειδήσειςὥστε νά παραχθοῦν ἀντισώματα.
Αὐτό τό φυλλάδιον δέν γράφτηκε «γιά χρῆσιν τοῦ Δελφινιοῦ». Καί ἐμεῖς δέν εἴμαστε πνευματικοί οἰκολόγοιΤό ὄνειρόν μας δέν εἶναι νά ἐπανιδρύσωμε τόν ἐπίγειον Παράδεισον. «Ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μία μάχη» ἔλεγε ὁ ἡλικιωμένος Ἰώβ.Ἕνα λόγο παραπάνωαὐτό ἰσχύει γιά τήν Ἐκκλησίαν στό σύνολόν της.
Αὐτός πού θέλει μίαν εἰρηνοποιόν καί συναισθηματικήν πνευματικότητα ὀφείλει νά ἀπευθυνθεῖ ἀλλοῦἩ Ὀρθοδοξία εἶναι κάτι περισσότερον ἀπό μία ἠθικότηταἀπό μία πνευματικότητα.Εἶναι μία ζωή μέ τίς δυσκολίες τηςτίς παραξενιές τηςτούς ἀγῶνες τηςτίς ἀπαιτήσεις της.
3
Γιά ἕναν ὀρθόδοξονἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς πρέπει νά εἶναι ὁ μοναδικός στόχοςἡ μοναδική φροντίδα.
Αὐτός πού ψάχνει σ’ αὐτήν ἄλλο πρᾶγμα κάνει λάθος δρόμο.Ὁ πΒασίλειος ἔλεγε κάποτε: « Ἐάν ἡ Ὀρθοδοξία βρίσκεται στούς παπποῦδεςἄς πᾶμε ἐκεῖἀκόμη καί ἐάν αὐτό μᾶς κοστίζει».
«Αὐτοί εἶναι μεθυσμένοι». Ἔτσι χαρακτηρίσθηκαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι κατά τήν ΠεντηκοστήνΜεθυσμένοιναίἀλλά μεθυσμένοι ἀπό Πνεῦμα ἍγιονΤό ἀποτέλεσμα τῆς χάριτος γελοιοποιήθηκε.
Αὐτός πού δέν θέλει νά ἰδῆ ἄς κλείσει τά μάτια τουἈλλά νά κλείσει καί τό στόμα του καί νά μή ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ νύκτα εἶναι μαύρηεἰδάλλως θά εἶναι γελοῖος στά μάτια αὐτῶν πού βλέπουν.
Ἴσως μπορεῖ νά ἐντυπωσιάσει μέ τή ἀδελφοσύνη αὐτούς πού ποτέ δέν ἐβίωσαν οὔτε ἐγεύτηκαν Ὀρθοδοξίαοἱ ὁποῖοι δέν γνωρίζουν παρά τό ἐξωτερικόν της ἤ τήν γελοιογραφίαν τηςἀλλά μέ κανένα τρόπον αὐτόν πού εἶναι στερεωμένος εἰς τήν Ὀρθόδοξον πίστιν.
Ἄς μᾶς μεταχειρίζονται λοιπόν ὡς φανατικούςἀμαθεῖς,μεθυσμένους ἤ μέ ἄλλους χαρακτηρισμούςαὐτό δέν μᾶς κάνει οὔτε ζέστη οὔτε κρύοἈλλά ἄς μή μᾶς χωρίζουν ἀπό τήν Ὀρθοδοξίανἄς μᾶς ἀφήσουν νά βαδίσουμε εὐσυνειδήτως,ἀκριβῶς εἰς τά ἴχνη τῶν Πατέρων μας.
Ὑμέτερος Ἱερομόναχος Κασσιανός

Υ.ΓἩ πλειονότης δέν εἶναι πολυάριθμοι ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ἀποφεύγουν νά ἐνημερωθοῦν καί πού κρίνουν ὅλα μή γνωρίζοντας τίποτεἝνα μόνον ἄτομο καί πλέον ὁ Θεόςἰδού ἡ πλειονότης...!(ἕνας Ἀθωνίτης Πατέρας).

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

Τό πλαίσιο πού ζοῦμε (παντρεμένος ἤ ὄχιζῶντας σ'αὐτήν τήν χώραν ἤ στήν ἄλληνκάνοντας αὐτήν τήν δουλειάν ἤ τήν ἄλλην κ.λ.π.) ἐπηρεάζει βεβαίως τήν ζωήν μας ἀλλά εἶναι δευτερεῦον.
Τό σημαντικόν εἶναι τό ἄνοιγμά μας πρός τόν ΘεόνΕἴμαστε στραμμένοι πρός Αὑτόν ἤ περιστρεφόμεθα μόνον γύρω ἀπό τόν ἑαυτόν μας;
Ὅσο τό μικρό μου ἐγώ ἀπασχολεῖ ὅλη μου τήν ζωή δέν κάνω τίποτε ἄλλο ἀπό τό νά προσκρούω παντοῦΤίποτε δέν μοῦ ταιριάζειδιότι ὀνειρεύομαι ἕνα ἰδεῶδες πού δέν μπορεῖ νά ὑπάρχει σαὐτήν τήν ἐπίγεια ζωήνἈντί νά θέλω νά ἐγκατασταθῶ ἄνετα σαὐτήν τήν ζωήν πού ὀνειρεύομαι δέν θά ἦταν καλύτερα νά δεχθῶ τό ἄβολονσαὐτό πού μέ ἔβαλε ὁ Θεός ὥστε νά μέ σπρώξη μπροστά;
Μπροστά ποῦἈσφαλῶς πέραν ἀπό τίς φιλοδοξίες μουτά ὄνειρά μουτίς ἐπιθυμίες μουἀλλά μόνον πρός Αὐτόν πού θά μπορῶ νά βρῶ τήν εἰρήνην καί τήν ἀνάπαυσιν.
Ἐάν πάρω τούς πιστούς μας ἕναν πρός ἕνανκαθένας ἔχει τά προβλήματά του καί λαχταρᾶ μίαν λύσινἘν τούτοις αὐτά τά προβλήματα δέν εἶναι παρά συμπτώματα.
Ἀντί ὁ καθένας νά τά κουκουλώνει (καταπνίγει), θά ἦταν καλύτερα νά ἔψαχνε τήν ρίζαν αὐτῶνΤό ἀληθινό πρόβλημα -ἡ ρίζαβρίσκεται πολύ πιό βαθειά.
Ὅταν ἡ ρίζα τῶν κακῶν μας θεραπευθῆτά συμπτώματα θά ἐξαφανισθοῦνμᾶλλον δέν θά μᾶς ἐνοχλοῦν πλέονΤότε δέν θά μᾶς σφίγγει (στριμώχνειτό ἐγώμαςἀλλά θά νοιώθουμε ἄνεσιν καί θά ψάλλουμε: " καί ἐξήγαγέ με εἰς πλατυσμόν,ρύσεταί μεὅτι ἠθέλησέ με..." ( Ψαλμ. 17:20) . Θά πρέπει νά διαβάσουμε ὅλους τούς ψαλμούςδιότι ἐκεῖ ὑποδεικνύονται ὅλες οἱ λύσεις.
Ἀφήνω αὐτό τό σκαρίφημα ἡμιτελές ὥστε νά παροτρύνω τήν ἔρευνα τῆς λύσεως.
Ὅταν θά ἔχουμε βρῆ αὐτήν τήν λύσινκάθε λόγος θά φαίνεται περιττός καί θά φθάνει νά κοιταζόμαστε στά μάτια μέ σιωπήγιά νά κατανοοῦμε τά πάντα.

Ἀρχιμ. Κασσιανός

Ἐν γνώσει μου περιμένω τόν Κύριον

Μέσα σ ́ αὐτήν τήν ταλαίπωρη ζωή λαχταροῦμε τήν ἡσυχίαἀλλά μετά βίας λίγη νηνεμίαἄλλες καταιγίδες σηκώνονται .
Στήν ἀρχή τῆς πνευματικῆς ζωῆς εἶναι τά πάθη μας πού μᾶς τραβολογοῦνΜόλις φθάσει ἡ ἀπάθειαοἱ ταλαιπωρίες ἔρχονται ἀπἔξωΧωρίς νά φθάσουμε στό σημεῖο νά ποῦμε μέ τόν Σάρτρ: "Ἡ κόλασι εἶναι οἱ ἄλλοιλέμε ὅπως ὁ Χριστός: " ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;" (Μάρκ. 9:19) καί ψάλλουμε ὅπως ὁ Ψαλμωδός: "Τίς δώσει μοι πτέρυγας ὡσεί περιστερᾶς καί πετασθήσομαι καί καταπαύσωἰδού ἐμάκρυνα φυγαδεύων καί ηὐλίσθην ἐν τῆ ἐρήμῳ " (Ψαλμ.54:6-7)
Ὄντες ἀπαθεῖςτί μᾶς χρειάζονται αὐτές οἱ ταλαιπωρίεςΝά μᾶς διατηρήσουν στήν ἀρετή καί νά μᾶς προσανατολίσουν πρός τόν Θεόνστόν Ὁποῖον εὑρίσκεαι ἡ μόνη ἀληθινή εἰρήνη ́ μέ ἄλλα λόγιαδιά νά μή καθησυχάζουμε μέ τήν ψευδῆ ἡσυχία καί νά μᾶς ὠθήσει πρός Ἐκεῖνον πού εἶπε: "Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοικαγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς" (Ματθ.11:28). Ἐάν δέν εἶναι ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας πού εἴμαστε καταβεβλημένοιτότε εἶναι γιά τήν σωτηρία τοῦ πλησίον.
Ἀς ἀναλάβουμε τόν ζυγόν τοῦ Χριστοῦ καί θά βροῦμε ἀνάπαυσιὍπως λέγει ὁ Ἀπόστολος: " ἀλλήλων τά βάρη βαστάζετεκαί οὕτως ἀναπληρώσατε τόν νόμον τοῦ Χριστοῦ" (Γαλ 6,2).
Σέ τί χρησιμεύουν οἱ κακοκαιρίες;Γιά νά ριζώση γερά καί νά ἀναπτυχθῆ τό δένδρον ὥστε νά φέρη πολύ καρπόνἩ τέλεια εἰρήνη θά εἶναι γιά τήν ἄλλη ζωήἘν τούτοις ἤδη σ'αὐτήν τήν ζωήν ἐδῶ δοκιμάζουμε αὐτήν τήν εἰρήνη ἀνάλογα μέ τόμέτρον πού ἔχουμε προχωρήσει στήν ἀρετήν.
Ἐάν ὑποφέρουμε τίς περαστικέςδοκιμασίες ἐδῶ κάτω,τότε θά ἐξαλείψει πᾶν δάκρυον ἀπό τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶνκαί ὁ θάνατος οὐκ ἔσται ἔτιοὔτε πένθοςοὔτε κραυγήοὔτε πόνος οὐκ ἔσται ἔτι ́ὅτι τά πρῶτα ἀπῆλθον" (Ἀποκ.21:4)
Ὅλα περνοῦν τελικά καί οἱ δοκιμασίες πού ὑποφέρουμε ἄλλοτε καί τίς νομίζαμε ἀδιαπέραστεςτελικά βρῆκαν μία διέξοδο μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί ἔγιναν ἡ αἰτία νά ὡριμάσουμε περισσότεροὍταν θά μάθουμε νά μή ἐλπίζουμε πουθενά παρά μόνον στόν Θεόν καί ὄχι στούς ἀνθρώπους πού εἶναι πάντα εὐμετάβλητοιτότε ἡ ἡρεμία θά κατέλθη στίς καρδιές μας σάν ἕνα πρωϊνό τριαντάφυλλο.
Τό χρυσό μπαίνει στή φωτιά γιά νά καθαρισθῆὄχι μόνον μία φορά ἀλλά ἑπτά φορές(ἀριθμός συμβολικός πού σημαίνει τήν τελειότητα).
Τό ἴδιο καί ὁ Κύριος ἡμῶν ἐπιτρέπει νά περάσουμε ἀπό τίς δοκιμασίες ὥστε νά μᾶς βγάλη τούς μολυσμούς μας καί τίς ἀτέλειές μας ὥστε νά μᾶς καταστήσει καθαρούς καί πολύτιμους σάν τό χρυσάφι.
Τό ἀκατέργαστο διαμάντι μόνον ὅταν τό λειάνουν (γυαλίσουνδείχνει τήν ὀμορφιά
του.Ὁ Θεός ὅπως ὁ διαμαντοποιός - μᾶς λιώνει τό ἴδιο καί τίποτε δέν μᾶς συμβαίνει
τυχαία ἀλλά μᾶς χρησιμεύει γιά τό καλό μας.Γιά νά τελειώσω αὐτές τίς ἀπόψεις καί νά ἐπανέλθω σαὐτό πού εἶπα στήν ἀρχήἘάν
ταραζόμαστεἐπαναστατοῦμεἀνυπομονοῦμεὁ καρπός δέν θά φθάση ποτέ στήν ὡρίμανσι ἀλλά θά χαλάει (χειροτερεύει).
Δεχόμενοι τόν Κύριον μέ ὑπομονή καί γνώσι οἱ κόποι μας θά λάβουν γιά καρπό τήν εἰρήνην.
Ἀρχιμ. Κασσιανός