ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

Τό πλαίσιο πού ζοῦμε (παντρεμένος ἤ ὄχι, ζῶντας σ'αὐτήν τήν χώραν ἤ στήν ἄλλην, κάνοντας αὐτήν τήν δουλειάν ἤ τήν ἄλλην κ.λ.π.) ἐπηρεάζει βεβαίως τήν ζωήν μας ἀλλά εἶναι δευτερεῦον.
Τό σημαντικόν εἶναι τό ἄνοιγμά μας πρός τόν Θεόν: Εἴμαστε στραμμένοι πρός Αὑτόν ἤ περιστρεφόμεθα μόνον γύρω ἀπό τόν ἑαυτόν μας;
Ὅσο τό μικρό μου ἐγώ ἀπασχολεῖ ὅλη μου τήν ζωή δέν κάνω τίποτε ἄλλο ἀπό τό νά προσκρούω παντοῦ. Τίποτε δέν μοῦ ταιριάζει, διότι ὀνειρεύομαι ἕνα ἰδεῶδες πού δέν μπορεῖ νά ὑπάρχει σ' αὐτήν τήν ἐπίγεια ζωήν. Ἀντί νά θέλω νά ἐγκατασταθῶ ἄνετα σ' αὐτήν τήν ζωήν πού ὀνειρεύομαι , δέν θά ἦταν καλύτερα νά δεχθῶ τό ἄβολον, σ' αὐτό πού μέ ἔβαλε ὁ Θεός ὥστε νά μέ σπρώξη μπροστά;
Μπροστά ποῦ; Ἀσφαλῶς πέραν ἀπό τίς φιλοδοξίες μου, τά ὄνειρά μου, τίς ἐπιθυμίες μου, ἀλλά μόνον πρός Αὐτόν πού θά μπορῶ νά βρῶ τήν εἰρήνην καί τήν ἀνάπαυσιν.
Ἐάν πάρω τούς πιστούς μας ἕναν πρός ἕναν, καθένας ἔχει τά προβλήματά του καί λαχταρᾶ μίαν λύσιν. Ἐν τούτοις αὐτά τά προβλήματα δέν εἶναι παρά συμπτώματα.
Ἀντί ὁ καθένας νά τά κουκουλώνει (καταπνίγει), θά ἦταν καλύτερα νά ἔψαχνε τήν ρίζαν αὐτῶν. Τό ἀληθινό πρόβλημα -ἡ ρίζα- βρίσκεται πολύ πιό βαθειά.
Ὅταν ἡ ρίζα τῶν κακῶν μας θεραπευθῆ, τά συμπτώματα θά ἐξαφανισθοῦν, ἤμᾶλλον δέν θά μᾶς ἐνοχλοῦν πλέον. Τότε δέν θά μᾶς σφίγγει (στριμώχνει) τό ἐγώμας, ἀλλά θά νοιώθουμε ἄνεσιν καί θά ψάλλουμε: " καί ἐξήγαγέ με εἰς πλατυσμόν,ρύσεταί με, ὅτι ἠθέλησέ με..." ( Ψαλμ. 17:20) . Θά πρέπει νά διαβάσουμε ὅλους τούς ψαλμούς, διότι ἐκεῖ ὑποδεικνύονται ὅλες οἱ λύσεις.
Ἀφήνω αὐτό τό σκαρίφημα ἡμιτελές ὥστε νά παροτρύνω τήν ἔρευνα τῆς λύσεως.
Ὅταν θά ἔχουμε βρῆ αὐτήν τήν λύσιν, κάθε λόγος θά φαίνεται περιττός καί θά φθάνει νά κοιταζόμαστε στά μάτια μέ σιωπή, γιά νά κατανοοῦμε τά πάντα.

Ἀρχιμ. Κασσιανός

Ἐν γνώσει μου περιμένω τόν Κύριον

Μέσα σ ́ αὐτήν τήν ταλαίπωρη ζωή λαχταροῦμε τήν ἡσυχία, ἀλλά μετά βίας λίγη νηνεμία, ἄλλες καταιγίδες σηκώνονται .
Στήν ἀρχή τῆς πνευματικῆς ζωῆς εἶναι τά πάθη μας πού μᾶς τραβολογοῦν. Μόλις φθάσει ἡ ἀπάθεια, οἱ ταλαιπωρίες ἔρχονται ἀπ' ἔξω. Χωρίς νά φθάσουμε στό σημεῖο νά ποῦμε μέ τόν Σάρτρ: "Ἡ κόλασι εἶναι οἱ ἄλλοι" λέμε ὅπως ὁ Χριστός: " ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;" (Μάρκ. 9:19) καί ψάλλουμε ὅπως ὁ Ψαλμωδός: "Τίς δώσει μοι πτέρυγας ὡσεί περιστερᾶς καί πετασθήσομαι καί καταπαύσω; ἰδού ἐμάκρυνα φυγαδεύων καί ηὐλίσθην ἐν τῆ ἐρήμῳ " (Ψαλμ.54:6-7)
Ὄντες ἀπαθεῖς, τί μᾶς χρειάζονται αὐτές οἱ ταλαιπωρίες; Νά μᾶς διατηρήσουν στήν ἀρετή καί νά μᾶς προσανατολίσουν πρός τόν Θεόν, στόν Ὁποῖον εὑρίσκεαι ἡ μόνη ἀληθινή εἰρήνη ́ μέ ἄλλα λόγια, διά νά μή καθησυχάζουμε μέ τήν ψευδῆ ἡσυχία καί νά μᾶς ὠθήσει πρός Ἐκεῖνον πού εἶπε: "Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, καγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς" (Ματθ.11:28). Ἐάν δέν εἶναι ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας πού εἴμαστε καταβεβλημένοι, τότε εἶναι γιά τήν σωτηρία τοῦ πλησίον.
Ἀς ἀναλάβουμε τόν ζυγόν τοῦ Χριστοῦ καί θά βροῦμε ἀνάπαυσι. Ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος: " ἀλλήλων τά βάρη βαστάζετε, καί οὕτως ἀναπληρώσατε τόν νόμον τοῦ Χριστοῦ" (Γαλ 6,2).
Σέ τί χρησιμεύουν οἱ κακοκαιρίες;Γιά νά ριζώση γερά καί νά ἀναπτυχθῆ τό δένδρον ὥστε νά φέρη πολύ καρπόν. Ἡ τέλεια εἰρήνη θά εἶναι γιά τήν ἄλλη ζωή. Ἐν τούτοις ἤδη σ'αὐτήν τήν ζωήν ἐδῶ δοκιμάζουμε αὐτήν τήν εἰρήνη ἀνάλογα μέ τόμέτρον πού ἔχουμε προχωρήσει στήν ἀρετήν.
Ἐάν ὑποφέρουμε τίς περαστικέςδοκιμασίες ἐδῶ κάτω,τότε θά ἐξαλείψει πᾶν δάκρυον ἀπό τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν, καί ὁ θάνατος οὐκ ἔσται ἔτι, οὔτε πένθος, οὔτε κραυγή, οὔτε πόνος οὐκ ἔσται ἔτι ́ὅτι τά πρῶτα ἀπῆλθον" (Ἀποκ.21:4)
Ὅλα περνοῦν τελικά καί οἱ δοκιμασίες πού ὑποφέρουμε ἄλλοτε καί τίς νομίζαμε ἀδιαπέραστες, τελικά βρῆκαν μία διέξοδο μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί ἔγιναν ἡ αἰτία νά ὡριμάσουμε περισσότερο. Ὅταν θά μάθουμε νά μή ἐλπίζουμε πουθενά παρά μόνον στόν Θεόν καί ὄχι στούς ἀνθρώπους πού εἶναι πάντα εὐμετάβλητοι, τότε ἡ ἡρεμία θά κατέλθη στίς καρδιές μας σάν ἕνα πρωϊνό τριαντάφυλλο.
Τό χρυσό μπαίνει στή φωτιά γιά νά καθαρισθῆ, ὄχι μόνον μία φορά ἀλλά ἑπτά φορές(ἀριθμός συμβολικός πού σημαίνει τήν τελειότητα).
Τό ἴδιο καί ὁ Κύριος ἡμῶν ἐπιτρέπει νά περάσουμε ἀπό τίς δοκιμασίες ὥστε νά μᾶς βγάλη τούς μολυσμούς μας καί τίς ἀτέλειές μας ὥστε νά μᾶς καταστήσει καθαρούς καί πολύτιμους σάν τό χρυσάφι.
Τό ἀκατέργαστο διαμάντι μόνον ὅταν τό λειάνουν (γυαλίσουν) δείχνει τήν ὀμορφιά
του.Ὁ Θεός - ὅπως ὁ διαμαντοποιός - μᾶς λιώνει τό ἴδιο καί τίποτε δέν μᾶς συμβαίνει
τυχαία ἀλλά μᾶς χρησιμεύει γιά τό καλό μας.Γιά νά τελειώσω αὐτές τίς ἀπόψεις καί νά ἐπανέλθω σ' αὐτό πού εἶπα στήν ἀρχή: Ἐάν
ταραζόμαστε, ἐπαναστατοῦμε, ἀνυπομονοῦμε, ὁ καρπός δέν θά φθάση ποτέ στήν ὡρίμανσι ἀλλά θά χαλάει (χειροτερεύει).
Δεχόμενοι τόν Κύριον μέ ὑπομονή καί γνώσι οἱ κόποι μας θά λάβουν γιά καρπό τήν εἰρήνην.

Ἀρχιμ. Κασσιανός

Δικαιοσύνη καί Εὐσπλαχνία

Ὁ Θεός εἶναι δίκαιος καί φιλεύσπλαχνος, τό ἕνα δέν πάει χωρίς τό ἄλλο.Μποροῦμε νά ποῦμε ἐπίσης, ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ εἶναι φιλεύσπλαχνη καί ἡ θεία φιλευσπλαχνία εἶναι δίκαιη. Μέ ἄλλα λόγια: Ἡ θεία δικαιοσύνη εἶναι εὐσπλαχνία καί ἡ θεία εὐσπλαχνία εἶναι δικαιοσύνη.
Ἐκφράζομαι μέ τρόπο ἀνθρώπινο σύμφωνα μέ τόν τρόπο πού μᾶς εἶναι συνηθισμένος, διότι ὁ Θεός εἶναι ἀκατάληπτος καί ὅ,τι πηγάζει ἀπ' Αὐτόν δέν μπορεῖ νά περικλεισθῆ σέ λέξεις.
Μία δικαιοσύνη χωρίς φιλευσπλαχνία εἶναι βαναυσότητα καί ἡ φιλευσπλαχνία χωρίς δικαιοσύνη εἶναι μαλθακότητα. Ἡ Ἁγ.Γραφή μᾶς δίνει, παραδείγματος χάριν,γιά τήν πρώτη περίπτωσι, τούς Γραμματεῖς καί τούς Φαρισαίους καί γιά τήν δεύτερη περίπτωσι, τ όν Ἠλί
Οἱ πρῶτοι εἶχαν μόνον τόν νόμον μπροστά στά μάτια τους, χωρίς νά φροντίζουν γιά τόν φταίχτη, καί ὁ δεύτερος δέν σκεπτόταν παρά τούς ἀσεβεῖς υἱούς του, χωρίς νά φροντίζει γιά τόν θεῖον Νόμον.
Οἱ Νόμοι καί Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχουν γιά νά μᾶς βοηθήσουν νά προχωρήσουμε καί νά βαδίζουμε εὐθεῖα στόν πνευματικό δρόμο μας καί πρέπει νά τούς ἐφαρμόζουμε σύμφωνα μέ τίς περιστάσεις, πού μπορεῖ νά εἶναι ἐλαφρυντικές ἤ ἐπιβαρυντικές ἤ ἀκόμη καί νά καθιστοῦν τούς κανόνες καί τούς νόμους, σέ μερικές περιπτώσεις ἄχρηστους.(ἐκτός χρήσεως)
Στήν ἀνάγκη δέν ἰσχύει ὁ νόμος, ὅπως εἴπαμε καί ὅπως βλέπουμε στήν Ἀγ.Γραφή ὅταν οἱ μαθητές, πού πεινοῦσαν, ἐμάζευαν καί ἔτρωγαν σιτάρι τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου πού ἦταν ἀπηγορευμένον(Μάρκ. 2,23) ἤ ὅταν ὁ Δαβίδ μέ τού συνοδούς του εἰσῆλθε στόν Ναό καί ἔφαγαν τούς ἄρτους τῆς προθέσεως, πού δέν ἐπιτρέπετο νά φᾶνε παρά μόνο οἱ Ἱερεῖς (Ι Βασιλ.21,4).
Ἡ νηστεία πού καθώρισε ἡ Ἐκκλησία ἐξυπηρεῖ διά νά ταπεινώσει τό σῶμα.Νά ἐπιβάλης ἐν τούτοις χωρίς διάκρισιν τήν νηστεία σέ ἕνα ἄρρωστον γίνεται ἐπιβλαβές, διότι ἡ ἀρρώστεια κάνει ἤδη αὐτό πού ἐπιδιώκει ἡ νηστεία καί ἀντί νά ταπεινώσει τό σῶμα τό καταβάλη ὑπερβολικά.
Στήν περίπτωσι τῆς ἀρρώστειας, ὁ νόμος τῆς νηστείας πρέπει νά βρῆ μία ἀνακούφισι ἤ ἀκόμη νά καταργηθῆ. Ἐάν ἐφαρμόζουμε τούς νόμους αὐστηρά χωρίς νά λάβουμε ὑπ'ὄψιν τίς περιστάσεις, χωρίς νά χρησιμοποιήσουμε τήν οἰκονομία ἐκεῖ ὅπου πρέπει, τότε αὐτοί οἱ νόμοι γίνονται ἐμπόδιο καί ὄχι βοήθεια μέσα στήν Ἐκκλησία.
Ἡ διάκρισις λοιπόν εἶναι αὐτή πού θά κρατήση τήν ἰσορροπία μεταξύ δικαιοσύνης καί φιλευσπλαχνίας καί θά κρατήση τήν βελόνα τῆς ζυγαριᾶς ἀκριβῶς στή μέση χωρίς νά γέρνη οὔτε στήν μία πλευρά οὔτε στήν ἄλλη.
Οἱ νόμοι καί οἱ Κανόνες εἶναι γενικοί καί πρέπει νά ἐφαρμώζονται ὄχι μόνον σύμφωνα μέ τίς περιστάσεις, ἀλλά κυρίως λαμβάνοντας ὐπ' ὄψιν τό πρόσωπον πού ἔσφαλε. Διαφορετικά πρέπει νά ἐνεργεῖ μπροστά σέ ἕναν ἁμαρτωλόν πού μετανοεῖ καί διαφορετικά ἀπέναντι σ' ἕναν ἁμαρτωλόν πού μένει ἀμετανόητος.
Κάθε φορά πού ὁ Θεός βλέπει κάποιον εἰλικρινῶς μετανοοῦντα φέρεται μέ εὐσπλαχνία ́ καί τό Εὐαγγέλιο εἶναι γεμάτο παραδείγματα: Ἡ πόρνη γυναίκα (Ἰωάν. 8,3) ἡ ὁποία σύμφωνα μέ τόν νόμον ἔπρεπε νά λιθοβολιθῆ, ἀλλά ὁ Χριστός, πού ἦλθε γιά νά μᾶς σώσει, συγχώρησε τήν ἁμαρτία της. Στήν παραβολή τοῦ ἀσώτου υἱοῦ βλέπουμε τόν Πατέρα τοῦ ἀσώτου υἱοῦ (Λουκ.15), τοῦ ὁποίου ἡ πατρική ἀγάπη δέν εἶχε ὑστεροβουλία, νά βλέπη μόνοντήν ἐπιστροφή τοῦ χαμένου υἱοῦ του.

Στήν περίπτωσι τοῦ Φαρισαίου καί τοῦ Τελώνου, βλέπουμε τόνμετανοούμενον τελώνην ,-ὁ ὁποῖος ἐν τούτοις ἦτο γεμᾶτος ἁμαρτίες-, δεδικαιωμένον,ἐνῶ τόν Φαρισαῖον - ὁ ὁποῖος τηρεῖ σχολαστικά τόν νόμον -καταδικασμένον.
Τόν Ἀπόστολο Πέτρο, πού ἀρνήθηκε τρεῖς φορές τόν Χριστόν ἀλλά ἐν συνεχεία ἔκλαυσε πικρῶς , ὁ Χριστός μετά τήν Ἀνάστασιν δέν τόν ρωτᾶ ἄλλο παράμόνον ἐάν τόν ἀγαπᾶ, χωρίς νά τοῦ κάνει τήν ἐλαχίστη ἐπίπληξι.
Στήν Παλαιά Διαθήκη βλέπουμε τόν προφ.Δαβίδ νά διαπράτη μοιχεία καί ἐν συνεχεία νά φονεύει τόν σύζυγον τῆς Βηρσαβεέ ( ΙΙ Σαμουήλ 11). Ἀπέναντι στήνμετάνοια τοῦ Δαβίδ, ὁ Κύριος δέν τόν ἀποβάλλει ἀλλά τόν κρατᾶ ἀγαπητόν του.
Οἱ Νινευῖτες πού μετανόησαν εὑρῆκαν εὐσπλαχνία -ἔλεος ἀπό τόν Θεόν καίμόνον ὁ Ἰωνᾶς σκεπτόμενος μέ ἀνθρώπινο τρόπον περίμενε τήν τιμωρία τους (Ἰωνᾶς3). Ἡ Ἁγία Γραφή εἶναι γεμάτη παραδείγματα καί ἐάν ἀρχίσουμε ἀπό τό Συναξάριο δέν θά τελειώσουμε.
Ἐν τούτοις, ὅταν ὁ Θεός βλέπη τόν ἁμαρτωλόν σκληροκάρδιον ἡ εὐσπλαχνία Του γίνεται σάν σπαθί πού κόβει.
Οἱ πρωτόπλαστοι, πού δικαιολογήθηκαν ἀντί νά μετανοήσουν, ἐκδιώκθηκαν ἀπό τόν Παράδεισον.
Τήν ἐποχή τοῦ Νῶε, ὁ Κατακλυσμός ἔπνιξε σχεδόν ὅλην τήν ἀνθρωπότητα.
Σόδομα καί Γόμορα, ὅπου οἱ ἁμαρτίες ξεπέρασαν κάθε ὅριο-ὅπως ὁ κόσμος σήμερον- ἔγιναν παρανάλωμα πυρός.
Ὁ Κύριος χρησιμοποιεῖ λόγους αὐστηρούς ἀπέναντι στήν σκληροκαρδία τῶν Γραμματέων καί Φαρισαίων.
Ἐν συντομία: Ἡ δικαιοσύνη πρέπει νά εἶναι γεμάτη εὐσπλαχνία πρός τόν πταίσαντα πού μετανοεῖ καί ἡ εὐσπλαχνία πρέπει νά εἶναι δίκαιη τιμωρώντας τόν πταίσαντα πού εἶναι σκληροκάρδιος στήν ἁμαρτία του

Ἱερ/χος Κασσιανός

Η ΑΙΤΙΑ

Ὅταν βλέπουμε τήν πορεία τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία πηγαίνει πρός τήν καταστροφή,
μποροῦμε νά εἴμαστε καί μόνο ἀπαισιόδοξοι. Χωρίς νά θέλουμε νά ἀναλύουμε τά συμπτώματα: Οἰκονομική κρίσι, ξεπεσμός κλπ... - δέν θά τελειώναμε ποτέ - θά ἤθελα νά μιλήσω γιά τό ποιά εἶναι ἡ ἀληθινή αἰτία.
Ποῦ εἶναι σήμερα τό ἁλάτι τῆς γῆς, τό ὁποῖο δέν ὑπάρχει μόνον γιά νά καρυκεύει,ἀλλά καί νά διατηρεῖ; Ποῦ εἶναι τό προζύμι πού κάνει τό ζυμάρι νά φουσκώνει; Ποῦ εἶναι οἱδέκα ἱκανοί δίκαιοι νά μεταστρέψουν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ; (βλ.Γεν. 18,22-33). Ποῦ εἶναι αὐτή ἡ φωτιά (ὁ ζῆλος) πού ὁ Κύριος ἔβαλε στή γῆ; (Λουκ.12,49).
Λέγεται γιά τόν Ἀββᾶ Σισώη ὅτι ὁ Θεός τοῦ ἔδωσε τήν δύναμι νά σώση ὅλη τήν δική του γενιά. Μιά μέρα ἕνας ἀδελφός τοῦ εἶπε: «Ἀββᾶ, κάθε μέρα κάνω τόν κανόνα μου, κάνω καί αὐτό καί ἐκεῖνο, τί μοῦ λείπει ἀκόμη;» Ὁ Ἀββᾶ Σισώης ὕψωσε τά χέρια του πρός τόν οὐρανόν τά ὁποῖα ἔγιναν φωτιά καί τοῦ ἀπήντησε: «Ἐάν θέλης νά γίνης σάν αὐτά τά χέρια...»καί ὁ ἀδελφός ἐπῆρε τό μάθημα.
Ἀρκούμαστε στά ἐξωτερικά μας καθήκοντα: Παπαγαλίζουμε τίς πρωϊνές καί βραδυνές ἀκολουθίες. Προσέχομε νά μή τρῶμε ὅ,τιδήποτε στίς ἡμέρες νηστείας κλπ... Καίἰδού εἴμαστε καλοί Χριστιανοί, τουλάχιστον φθάνουμε νά καθησυχάσουμε τήν συνείδησί μας.
Τήν περασμένη Κυριακή διαβάσαμε τό Εὐαγγέλιο τοῦ νέου πλουσίου.Συμπεριφερόταν μέ τόν ἴδιο τρόπο, μόνον μέ τήν τήρησι τοῦ νόμου, καί ἐκεῖ ἐσταματοῦσε.Ὅταν ὁ Χριστός τοῦ εἶπε νά ἀπαλλαγῆ ἀπό τά πλούτη του, ὁ νέος ἔφυγε πολύ λυπημένος,γιατί ἦταν πολύ δεμένος μέ τά ἀγαθά του. Τά πλούτη μας δέν εἶναι ὁπωσδήποτε τά ὑλικάἀγαθά ἀλλά καί τά πάθη μας: Τήν ὑπερηφάνειά μας ἡ ὁποία μᾶς κάνει νά πιστεύουμε ὅτι εἴμαστε τό κέντρον τοῦ κόσμου ἤ Μίς Ὁρθοδοξία. Ὁ ἐγωκεντρισμός μας πού μᾶς κάνει νά στρεφώμαστε γύρω ἀπό τόν ὀμφαλόν μας καί χίλια ἄλλα.
Φοβᾶμαι ὅτι ἐνεργοῦμε σάν τόν Ἰωνᾶ ὁ ὁποῖος ἔψαχνε νά φύγη μακρυά ἀπό τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ, γιά νά ἀποφύγη τήν ἀποστολή του. Πιστεύω ὅτι ἡ μοῖρα θά πέση ἐπάνω μας καί ὅτι ἡ θύελλα θά ἡσυχάσει μόνον ὅταν οἱ ἔνοχοι θά πεταχθοῦν στή θάλασσα; – οἱδυστυχισμένοι ναῦτες τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἰωνᾶ, δέν ἦσαν βεβαίως ἅγιοι, ἀλλά ὁ Ἰωνᾶς ἦταν ὁμεγάλος ὑπεύθυνος. «Παντί δέ ὧ ἐδόθη πολύ, πολύ ζητηθήσεται παρ’ αὐτοῦ, καί ὧπαρέθεντο πολύ, περισσότερο αἰτήσουσιν αὐτόν.» (Λουκ. 12, 48.) Μή κατακρίνουμε λοιπόν τούς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖοι ἀγνοοῦν τόν Θεόν ἀλλά νά σκεπτώμεθα ὅ,τι ἔχουμε λάβει ἀπό τήν ἡμέρα τοῦ Βαπτίσματος. Μή ξεφεύγουμε ἀπό τήν ἀποστολή μας, δηλαδή νά θυσιαστοῦμε καί νά ἁγιασθοῦμε γιά τήν Ἐκκλησία καί τόν κόσμο.
Τοῦτο σημαίνει ὅτι δέν εἶναι νά κάνουμε μιά προσευχή ἤ μερικές μετάνοιες παραπάνω ἀλλά νά ἐκτελέσωμε μιά πλήρη μεταστροφή τῆς συμπεριφορᾶς μας. Οἱ ἁπλές μας παραδόσεις καί τά καθήκοντά μας πρέπει νά πάρουν φωτιά, αὐτήν τήν φωτιά πού ὁΚύριος ἦλθε νά βάλη στήν γῆ, μέ μιά ἄλλη λέξι, τό Ἅγιο Πνεῦμα.
Μή ἀρκούμαστε στήν ἐτικέτα τοῦ Χριστιανοῦ μέ τόν ὑπότιτλον «Ὀρθόδοξος», ἀλλά νά ζοῦμε σέ βάθος τήν δέσμευσί μας ἐμπρός στόν Κύριο.
Παρά τήν ἀποστασία τοῦ κόσμου τούτου καί τήν δειλία μας πιστεύω ὅτι ὁ Κύριος φυλάσσει, ὅπως τήν ἐποχή τοῦ Ἠλία «ἑπτά χιλιάδες ἀνθρώπους πού δέν λύγισαν ἐμπρός στόν Βαάλ καί δέν τόν προσκύνησαν» (Α ́Βασιλ. 19,18). Χάριν αὐτῶν τῶν ὀλίγων δικαίων ἡ γῆδιασώζεται ἀκόμη̇ κρυμμένοι δίκαιοι, πού δέν κάνουν ἐντυπωσιακά κατορθώματα ἀλλά πού διακρίνονται μέ τήν ταπείνωσίν τους καί τήν διακριτικότητά τους.

Ἀρχιμανδρίτης Κασσιανός