«Ἡ Θεία Λειτουργία ὡς Εὐχαριστιακή Σύναξη»

ἩΘεία Λειτουργία εἶναι προσευχή πού γίνεται συλλογικά (ἀπό τήν κοινότητα), ὅπως δείχνει καί ἡ ἐτυμολογία τῆς λέξης (λειτουργία=ἔργο τοῦ λαοῦ). Ἐάν ἡ προσωπική προσευχή εἶναι αὐθόρμητη, ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι δομημένη, φιλοτεχνημένη μέ μιά κατεργασία πού διήρκεσε στούς αἰῶνες. Βασι- σμένη στήν προσευχή τῆς Παλαιᾶς ∆ιαθήκης, κυρίως στούς Ψαλμούς, μπόρεσε νά ἀναπτυχθεῖ καί νά ἐνωθεῖ διαμέσου τῶν αἰώνων. Μέ τήν Θεία Λειτουργία οἱ πιστοί ἀγιάζονται καί μέσα σ ̓ αὐτή βρίσκουν δύναμη, εἰρήνη καί χαρά καθ ̓ ὅλη

τή διάρκεια τῆς ζωῆς τους.

Μακρυά ἀπό κάθε συναισθηματισμό, ἀλλά γεμάτη ἀπό ὑγιή συγκίνηση, ἡ Θεία Λειτουργία φιλτράρει ὅλα τά πάθη μας, προκειμένου ἡ προσευχή πού ἀναβλύζει ἀπό τίς καρδιές μας νά ἀνέβει μέ κάθε ἁγνότητα στόν Θρόνο τοῦ Ὑψίστου.

Εἶναι πνευματική, ἀλλά ταυτόχρονα γήϊνη, καθώς δέν ἀγνοεῖ τίποτα πού ἀφορᾶ τήν ἐπίγεια ζωή μας. Οἱ Ἀκολουθίες τῶν Ὡρῶν περιλαμβάνουν ὅλη τήν ἡμέ- ρα, ἀλλά καί τήν νύχτα. Οἱ Εὐχές τοῦ Ἱερέως φθάνουν στίς ἐργασίες τῆς κάθε στιγμής, στόν ὁποιονδήποτε καί σέ ὁ,τιδήποτε, καθώς ὑπάρχουν προσευχές γιά τά ζώα, τά φυτά, τούς σεισμούς, τούς δαιμονισμένους, τούς φυλακισμένους καί γιά χιλιάδες ἄλλες καταστάσεις. Τίποτα καί κανένας δέν μένει ἔξω ἀπό τήν προσευχή τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι μιά προσευχή «ἐνσαρκωμένη», γεμάτη ἀπό Πνεῦμα Ἅγιο.

Αὐτό φαίνεται, ἐπίσης, καθ ̓ ὅλη τή διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας. Ὅλοι συμμετέχουν, ὁλόκληρη ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη (ἡ ψυχή, τό πνεύμα καί τό σώμα), οἱ εἰκόνες καί οἱ ἀγιογραφίες, τά ἅγια λείψανα, τά ἄμφια, τό θυμίαμα, οἱ λαμπάδες, τά καντήλια, τά σήμαντρα καί οἱ καμπάνες, τό ψωμί καί τό κρασί, χωρίς νά ξεχάσουμε καί τά λουλούδια. Ὅλη ἡ ∆ημιουργία συμμετέχει, ὅπως γιά τήν ζωγραφική ἑνός πίνακα.

Ἐπιπλέον, στήν Θεία Λειτουργία συμμετέχουν ὅλες οἱ αἰσθήσεις μας: τό αὐτί πού ἀκούει τούς ὕμνους καί τούς ἤχους τῆς καμπάνας, τά μάτια πού μελετοῦν τήν ἱερά τελετή καί τήν εἰκονογραφία, ἡ μύτη πού αἰσθάνεται τήν μυρωδιά τοῦ λιβανιοῦ («Σοῦ προσφέρομεν τό θυμίαμα εἰς ὀσμήν εὐωδίας πνευματικῆς», λέγει ὁ Ἱερέας εὐλογώντας τό θυμίαμα), καί τό στόμα πού ψέλνει καί γεύεται τό πνευματικό συμπόσιο, τό ὁποῖο παίρνει μορφή κατά τήν Θεία Εὐχαριστία, τόν ἁγιασμό, τόν ἄρτο καί τά κόλλυβα.

Ὁ Λειτουργικός Κύκλος, στόν ὁποῖον βασίζεται ἡ Θεία Λειτουργία, συνίσταται καθημερινά ἀπό τίς Ἀκολουθίες τοῦ νυχθημέρου (Ἐσπερινός, Μεσονυκτικό, Ὄρθρος, Α ́, Γ ́, ΣΤ ́ καί Θ ́ Ὥρες), πού κινοῦνται γύρω ἀπό τήν Θεία Εὐχαριστία. Τά πάντα βρίσκονται σέ κύκλους : ἐβδομαδιαίος, μηνιαίος, πασχαλινός κύκλος κ.ἄ.).Ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ ἐγγράφεται, ἐπίσης, στόν λειτουργικό κύκλο τῶν μυστηρίων, ἀρχίζοντας ἀπό τό Βάπτισμα καί τελειώνοντας μέ τόν Ἐνταφιασμό. Ἡ Ἐκκλησία συνοδεύει τόν ἄνθρωπο καθ ̓ ὅλη τή διάρκεια τῆς ζωῆς του μέ τά μυστήρια καί τίς προσευχές.

Τό περιεχόμενο ὅλων τῶν προσευχῶν κατά τήν Θεία Λειτουγία ἔχει σάν ἄξονα τήν οἰκονομία τῆς σωτηρίας μας, πού εἶναι μέ ἄλλα λόγια ἡ ∆ημιουργία, ἡ Ἐνσάρκωση τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ∆ευτέρα Παρουσία Του.

Τά λειτουργικά κείμενα διαμορφώθηκαν ἀρχικά μέ τίς προσευχές τοῦ παλαιοῦ Ἰσραήλ καί συμπληρώθηκαν ἀπό τούς ὑμνογράφους καί σαφώς ἀπό τό Εὐαγ- γέλιο. Ὅλα αὐτά τά λειτουργικά κείμενα μᾶς διδάσκουν, καθώς εἶναι θεολογι- κά, δογματικά καί πνευματικά. Ὁ σκοπός τους εἶναι νά μᾶς ἀνεβάσουν ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό, ἀλλά αὐτό δέν γίνεται χωρίς ἀγώνα. Τό περιεχόμενο τῶν κειμέ- νων αὐτῶν δέν μπορεῖ νά ὑποβιβαστεῖ στό ἐπίπεδό μας· ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ὀφείλουμε νά ἀνορθωθοῦμε ψηλά. Αὐτό ἀπαιτεῖ ξεπέρασμα ὅλων τῶν ἐμποδίων καί ἰσχυρή θέληση, ὅπως καί ὅλη ἡ χριστιανική μας ζωή. Ἄν ξεπεράσουμε τίς παλιές μας συνήθειες καί ἀφήσουμε πίσω τόν «παλαιό ἄνθρωπο», γιά τόν ὁποῖον μιλάει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, θά γευθοῦμε ἤδη ἀπ ̓ αὐτή τή ζωή τήν χαρά τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.

Ἡ Ὀρθοδοξία δέν εἶναι ἁπλά μιά διδασκαλία, εἶναι βίωμα-ζωή, καί γιά νά τήν γευθοῦμε δέν ὑπάρχει τίποτα καλύτερο ἀπό τό νά συμμετέχουμε στήν Θεία Λειτουργία. Μόνο ἐκεῖ αἰσθανόμαστε τήν ἀφθονία καί τήν ὀμορφιά τῆς πίστεώς μας καί ψηλαφοῦμε μιά ζωή πού περιλαμβάνει τό μυστήριο.

Ἀρχιμανδρίτης Κασσιανός

Μήνυμα στήν Γέννησιν τοῦ Χριστοῦ

Σήμερα συναντοῦμε ἕναν καταλυτικό σταθμό στήν οἰκονομία τῆς σωτηρίας μας, τό σχέδιο τῆς ὁποίας ἄρχισε μέ τόν Εὐαγγελισμό, ὅπως ἀναφέρεται στό Τροπάριο τῆς ἑορτῆς: «Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό κεφάλαιον καί τοῦ ἀπ ̓ αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις...». Κατά τόν Εὐαγγελισμό, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ πῆρε σάρκα ἀπό τήν Παρθένο, μέ τήν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί σήμερα γεννιέται προκειμένου νά ξεκινήσει − μποροῦμε νά ποῦμε − τόν δρόμο πρός τήν Σταύρωση.

Γεννιέται, ὄχι στόν τόπο του, τήν Ναζαρέτ, ἀλλά στήν Βηθλεέμ καί μάλιστα σέ ἕνα σπήλαιο πού προοριζόταν γιά ζώα. Εἶναι ἡ ὑπέρμετρη Ταπείνωσή Του, πού ἐκδηλώνεται μέ αὐτόν τόν τρόπο, γιά νά συντρίψει τήν ὑπερηφάνεια τοῦ ἀνθρωπίνου εἶδους. «Ἀναμφίβολα, ἐάν Ἐκεῖνος ἤθελε, μποροῦσε νά ἔρθει σείοντας τούς οὐρανούς, κάνοντας τήν γῆ νά τρέμει, ἐκτοξεύοντας κεραυνούς. Ἀπέρριψε ὅλην αὐτή τήν ἐπίδειξη, διότι ἐρχόταν, ὄχι γιά νά ἀπωλέσει, ἀλλά γιά νά σώσει τόν ἄνθρωπο, καί μέσῳ τῆς γεννήσεώς Του νά καταπατήσει τήν ὑπερηφάνειά του. ∆έν Τοῦ ἀρκοῦσε, λοιπόν, νά γίνει ἄνθρωπος, ἀλλά ἔγινε ἄνθρωπος φτωχός καί διαλέγει μιά φτωχή Μητέρα, ἡ Ὁποία δέν εἶχε οὔτε κρεββατάκι γιά νά τοποθετήσει τό νεογέννητο Παιδί Της. "Καί ἀνέκλινεν αὐτόν ἐν τῇ φάτνῃ" (Λουκ. β ́ 7)» (Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος, Λόγος στήν Γέννηση).

Μόλις γεννήθηκε, ἀναγκάστηκε νά φύγει στήν Αἴγυπτο, ὑπό τήν ἀπειλή τοῦ Ἡρώδου, ὁ ὁποῖος δέν ἦταν παρά ἕνα ὄργανο τοῦ διαβόλου. Ὁ πονηρός προαισθανόταν ἐν μέρει τήν ἀποστολή τοῦ Μεσσία, χωρίς παρ ̓ ὅλα αὐτά νά γνωρίζει ὅτι ὁ Θεός ὁ Ἴδιος ἦταν Ἐκεῖνος πού ἦρθε στή γῆ γιά νά σώσει τό ἀνθρώπινο γένος.

Μέσα στό καταχείμωνο καί κατά τήν διάρκεια τῆς νυχτός ἔλαβεν χώρα ἡ Γέννησις τοῦ Ἐμμανουήλ (=ὁ Θεός μαζί μας). «Καί τό φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καί ἡ σκοτία αὐτό οὐ κατέλαβεν» (Ἰωάν. α ́ 5). Ἐκτός ἀπό κάποιους φτωχούς βοσκούς πού ἔγιναν μάρτυρες τοῦ μυστηρίου − μυστήριο πού παρόλο πού ἐπαναλαμβάνεται κάθε στιγμή, ὁ κόσμος συνεχίζει νά βυθίζεται ὅλο καί περισσότερο στό σκοτάδι. Μόνο οἱ φτωχοί στό πνεύμα καταλαβαίνουν αὐτό πού εἶναι κρυμμένο στά μάτια τοῦ κόσμου. «Αὐτή ἡ Ζωή ἦταν, λοιπόν, τό Φῶς τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά οἱ καρδιές τῶν ἀφρόνων δέν μποροῦν νά καταλάβουν αὐτό τό Φῶς, βεβαρυμένοι ὅπως εἶναι ἀπό τίς ἁμαρτίες τους, οἱ ὁποίες τούς κρύβουν τή θέα αὐτοῦ τοῦ θείου Φωτός» (Ἅγιος Αὐγουστῖνος, Συνθήκη 1 στόν Ἅγιο Ἰωάννη).

Ἡ σύλληψη τοῦ Χριστοῦ δέν ἔγινε μέ φυσικό τρόπο, ἀλλά μέ τήν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ̇ ὁμοίως, ἡ Γέννηση ἐκπληρώθηκε θαυματουργικά, καθώς ἡ Παρθένος γέννησε χωρίς τούς πόνους τοῦ τοκετοῦ, πού εἶναι ἡ συνέπεια τῆς ἁμαρτίας. «Ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου», ψέλνει ὁ ∆αυΐδ στον 50ο Ψαλμό. Ἡ κατάρα τοῦ Θεοῦ στήν Εὔα «ἐν λύπαις τέξῃ τέκνα» (Γεν. γ ́ 16) δέν ἄγγιξε τήν Παναγία. «Ἡ Ἁγία Παρθένος Τόν κυοφόρησε χωρίς πόνο, ἡ σύλληψή Του ἔγινε χωρίς ψεγάδι, ὁ τοκετός χωρίς δυσκολία, ἡ Γέννησή Του χωρίς κηλίδα, χωρίς λύπη καί χωρίς πόνο» (Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης).

Ὅταν ἡ Σαλώμη καί ἡ ἄλλη μαία ἦρθαν στήν Φάτνη, δέν τούς ἔμενε παρά νά πλύνουν τό Παιδί, τό Ὁποῖο εἶχε ἤδη γεννηθεῖ μακρυά ἀπό τά ἀνθρώπινα βλέμματα. «Κανείς δέν προϋπάντησε τό Παιδί στή Γέννησή Του, καμμία γυναῖκα δέν ἔδωσε στήν Παρθένο Μαρία τίς συνήθεις φροντίδες, Ἐκείνη μόνη περιτύλιξε τόν Υἱό Της μέ σπάργανα. Ἦταν ταυτόχρονα ἡ Μητέρα καί Ἐκείνη πού ὑποδέχθηκε τό Παιδί ̇ “καί ἐσπαργάνωσεν Αὐτόν” (Λουκ. β ́ 7)» (Ἅγιος Ἰερώνυμος).

Μένει ἀκόμα νά μιλήσουμε γιά τούς Ἀγγέλους, τούς μάγους, τόν Ἰωσήφ ̇ ἄν ὁ Θεός μᾶς χαρίσει ζωή, αὐτό θά γίνει τήν ἑπόμενη φορά. Εἶθε ὁ Θεός νά γεννηθεῖ στίς καρδιές μας καί νά φέρουμε πάντα τήν εἰρήνη καί τήν χαρά!

∆ικός σας. Ἀρχιμανδρίτης Κασσιανός

Ο ΛΥΚΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΣΤΑΝΗ

«Ὁ πραΰς ἔστω μαχητής» (Ἰωήλ, δ ́ 11).

Τά παρακάτω λόγια τοῦ Ἁγίου Συμεών εἶναι αὐτά πού μέ ὡθοῦν νά δράσω ἐκεί ὅπου ὅλα φαίνονται παραλυμένα.

«Ἐκεῖνος πού βαδίζει μέ τόν φόβο τοῦ Θεοῦ, ἀκόμα καί ἄν εἶναι περιτριγυρισμένος ἀπό ἀνθρώπους κακούς, δέν φοβᾶται ̇ ἔχει μέσα του τόν φόβο τοῦ Θεοῦ καί τήν ἀήττητη πανοπλία τῆς πίστεως, πού τοῦ δίνει τήν δύναμη νά τά ἐπιχειρεῖ ὅλα, ἀκόμα καί αὐτά πού φαίνονται δύσκολα ἤ ἀδύνατα στήν πλειοψηφία. Ὅπως ἕνας γίγαντας ἀνάμεσα σέ πιθήκους ἤ ὅπως ἕνα λιοντάρι πού βρυχᾶται μέσα σ' ἕναν κύκλο ἀπό σκυλιά καί ἀλεποῦδες, προχωρᾶ ἐμπιστευόμενος τόν Κύριον ̇ ἡ ἰσχύς τῆς ἀποφασιστικότητάς του παραλύει τούς ἀντιπάλους του καί τούς τρομάζει, γιατί κραδαίνει σάν βέργα σιδήρου τόν γεμάτο σοφία λόγο του» (Ἅγιος Συμεών Νέος Θεολόγος, 100 κεφάλαια, κεφ. 69).

Ἐδῶ καί μερικούς μῆνες τό σκάνδαλο τοῦ ψευδο-επισκόπου Παντελεήμονος ταράζει τήν Ἐκκλησία μας καί εἶναι θλιβερό νά βλέπουμε πῶς αὐτή ἡ ὑπόθεση παρατείνεται, χωρίς νά ρυθμίζεται.

Τί Σύνοδος μισθωτῶν ὅπου ὁ καθένας δέν σκέφτεται παρά νά σώσει τό τομάρι του καί ὅπου κανένας δέν εἶναι ἔτοιμος νά δώσει τή ζωή του γιά τά πρόβατα! Ντρέπομαι γι' αὐτούς τούς ἐπισκόπους, ἀλλά δέν θά ἤθελα νά εἶμαι στή θέση τους τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως.

Δέν τό λέω αὐτό μέ περιφρόνηση, ἀλλά γιά νά ταρακουνήσω λίγο αὐτούς τούς μικρόψυχους, προκειμένου νά ἀναλάβουν τίς εὐθῦνες τους, γιά τίς ὁποῖες χρίστηκαν ἐπίσκοποι. Δέν ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό ἐπισκόπους γιά βιτρίνα, ἀλλά ἀπό ἐπισκόπους σάν τόν Ἅγίους Ἀθανάσιο, Βασίλειο, Μάρκο τῆς Ἐφέσσου κ.ἄ.

Ὅταν ὁ λῦκος κάνει καταστροφές μέσα στή στάνη, ὁ καθένας ὁφείλει νά ἀναλάβει τίς εὐθῦνες του καί νά βοηθήσει, ὅπως στήν περίπτωση κάποιας πυρκαγιᾶς, εἴτε εἶναι ἐπίσκοπος, ἱερέας, μοναχός, εἴτε ἁπλός λαϊκός.

«Θά ἔρθει καιρός ὅπου δέν θά ὑπάρχει καμμία ἀρμονία ἀνάμεσα στόν Κλῆρο καί τούς λαϊκούς. Ὁ Κλῆρος θά εἶναι χειρότερος καί ἀπό τούς πιο ἀσεβεῖς», λέει ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Νά, πού φτάσαμε σ' αὐτόν τόν καιρό. Δέν χρειάζεται νά πᾶμε νά ψάξουμε ἀλλοῦ, στούς κακοδόξους γιά παράδειγμα (ἀπό τούς ὁποίους δέν μποροῦμε νά περιμένουμε κάτι καλύτερο, καθῶς «ἕνα κακό δέντρο...»), ἐφόσον ἡ προφητεία πραγματοποιεῖται ἀκόμα καί σέ ἐμᾶς τούς ὀρθοδόξους.

Γιά πόσο ἀκόμα ὁ Κύριος θά ἀνέχεται αὐτή τήν ἀκαταστασία; Μόνο Ἐκεῖνος γνωρίζει καί μόνο Ἐκεῖνος θά τήν λήξει, ἐάν τά ἀνθρώπινα μέσα δέν ἐπαρκέσουν.

Καί γιά νά τελειώσω: Ἐκεῖνος πού φοβᾶται τούς ἀνθρώπους, δέν φοβᾶται τόν Θεό, ἐνῶ ἐκεῖνος πού φοβᾶται τόν Θεό, δέν φοβᾶται τούς ἀνθρώπους!

a. K.

«οἴνον οὐκ ἔχουσιν»

Aὐτές µόνο οἱ λέξεις «οἴνον οὐκ ἔχουσιν» (Ἰωάν. β,3) ἦταν ἀρκετές γιά τήν Μητέρα

τοῦ Θεοῦ, προκειµένου νά πείσει τόν Υἱόν Της νά µετατρ΄ψει τό νερό σέ κρασί,

κατά τόν Γάµο τῆς Κανά. Πῶς θά µποροῦσε ὁ Χριστός νά ἀρνηθεῖ κάτι τέτοιο στήν

Μητέρα Του; Ή µήπως θά µποροῦσε νά τήν παρακοῦσει; Ἐκεῖνη, πού δέν εἶχε τίποτα

ἀρνηθεῖ ἀπό τόν Υἱό Της, πῶς θά µποροῦσε τώρα ὁ Θεός νά µήν Τήν ὑπακούσει;

Ἤξερε καί αἰσθανόταν πῶς δέν Τοῦ ζητοῦσε τίποτα τό ἀδύνατο. Γεµάτη µέ πίστη καί

ἐµπιστοσύνη, ἡ Παρθένος εἶπε µόνο: «οἴνον οὐκ ἔχουσιν». Πίστη καί ὑπακοή πᾶνε µαζί.

«Ἐάν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ µετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ,

καί µεταβήσεται, καί οὐδέν ἀδυνατήσει ὑµῖν» (Λουκ. ια΄, 9). Ὅλα αὐτά τά λόγια τοῦ

Εὐαγγελίου ἡ Παναγία τά ἤξερε πρίν ἀκόµα κάν γραφτοῦν, ἐπειδή ἔφερε ἤδη στήν

καρδιά Της τό Ἅγιο Πνεῦµα, τόν Ἴδιο ποῦ µιλοῦσε διά τοῦ στόµατος τοῦ Ἰησοῦ καί

ποῦ ἐνέπνεε τούς Ἀποστόλους.

Γιατί ὁ Ἰησοῦς ἔκανε αὐτό τό θαῦµα γιά χάρη τῆς Μητέρας Του; Ἐκεῖνος ποῦ

ἀρνήθηκε νά κάνει ἕνα στό διάβολο, ὁ ὁποῖος Τοῦ ζήτησε νά µετατρέψει τίς πέτρες σέ

ψωµί; «Εἰ υἱός εἶ τοῦ Θεοῦ, εἰπέ ἵνα οἱ λίθοι οὗτοι ἄρτοι γένωνται» (Ματθ. δ΄, 3).

Πρῶτον, ὅλα ὅσα τό κακό µᾶς ζητᾶ, εἶναι γιά τήν ἀπώλειά µας˙ πρόκειται µόνο γιά

πανουργία καί δολιότητα. ∆εύτερον, ἡ Παρθένος Μαρία πίστευε εἰλικρινά ὅτι ὁ

Ἰησοῦς εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί ὅτι εἶχε τή δύναµη νά κάνει αὐτό ποῦ Τοῦ ζητοῦσε,

ἐνῶ ὁ διάβολος εἶπε «εἰ υἱός εἶ τοῦ Θεοῦ...». ∆έν πίστευε πῶς ἦταν Υἱός τοῦ Θεοῦ, ἀλλά

ἤθελε µόνο νά Τόν πειράξει.

Γιά ποιόν λόγο ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ µερίµνησε γιά τήν ἔλλεψη τοῦ κρασιοῦ; Θά

µποροῦσε νά σκεφτεῖ πῶς οἱ συνδαιτηµόνες ἀρκοῦνταν µέ τό νερό. Ἀλλά δέν εἶχε αὐτό

τό φειδωλό πνεῦµα. Ὄχι µόνο δέν περιφρονοῦσε τόν γάµο, ἀλλά δέν ἀπέρριπτε καί τό

κρασί, ποῦ ἀποτελεῖ µέρος ἑνός γαµήλιου συµποσίου. Ὁ Χριστός, µέ τή σειρά Του, σάν

ἄξιος Υἱός, δέν µετέτρεψε τό νερό σέ ἁπλό κρασί, ἀλλά σέ κρασί ἐκλεκτό. Αὐτό εἶναι

τό µάθηµα γιά ἐµᾶς ποῦ (στήν ἔλλειψη τῆς διακρίσεώς µας), θέλουµε καί ἀπαιτοῦµε

περισσότερα ἀπ᾽ ὅσα πρέπει.

Μετά ἀπ᾽ ὅλα ὅσα µόλις εἴπαµε, πῶς νά µήν ἀπευθυνθοῦµε σ᾽ Ἐκείνη «ἡ ὁποία ἔχει τήν

δύναµη πλησίον τοῦ Υἱοῦ Της» (εὐχή Θείας Λειτουργίας); Ἐάν δέν µπορεῖ νά κάνει ἡ

Παναγία τά πάντα γιά ἐµᾶς κοντά στόν Θεό, τότε ποιός µπορεῖ; Ἐάν µεριµνᾶ ἀκόµα

καί γιά τό κρασί, κάτι ἐντελῶς ὑλικό, πῶς δέν θά µεριµνήσει γιά ὅλες τίς ἀνάγκες µας;

Ἄς ἀπευθύνουµε, λοιπόν, πάντα στήν Παναγία µας τίς αἰτήσεις µας, µέ κάθε

ἁπλότητα, ὅπως µᾶς ἔδωσε τό παράδειγµα κατά τόν γάµο τῆς Κανά. Θά τίς ἀναλάβει

Ἐκείνη πού γνωρίζει, ἐπίσης, τόν λόγο τοῦ Εὐαγγελίου, πού λέει: «Τίνα δέ ἐξ ὑµῶν τόν

πατέρα αἰτήσει ὁ υἱός ἄρτον, µή λίθον ἐπιδώσει αὐτῷ;» (Λουκ. ια΄ 11).

Αὐτό πού ζητῶ γιά ἐµένα, εἶναι ἕνα κοµµάτι ἀπό τήν πίστη, τήν ἁπλότητα καί τήν

ὑπακοή τῆς Παναγίας µας. Ἔτσι, µετά θά µπορῶ καί ἐγώ νά ἀπευθύνοµαι µέ

ἐµπιστοσύνη καί οἰκειότητα στόν Κύριον, ὁ Ὁποῖος δέν θά µοῦ ἀρνεῖται πλέον καµµία

εὐεργεσία.

Ἀρ/δρίτης Κασσιανός

http://orthodoxiagox.blogspot.com – http://oprotoklitos.blogspot.com

Α

Ἡ τριπλῆ δοκιμασία

Στήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή μία γυναῖκα Χαναναία ἀπό τά μέρη τῆς Φοινίκης, ὅταν ὁ Χριστός ἐπῆγε πρός τά σύνορα τῆς περιοχῆς της, ἦλθε καί παρακαλοῦσε τό Χριστό νά θεραπεύση τήν κόρη της πού ἔπασχε ἀπό δαιμόνιο. Ὁ Χριστός ἄκουσε τίς παρακλήσεις της, ἀλλά δέν τῆς ἔδωσε καμμία ἀπάντηση. Πρώτη δοκιμασία. Ἡ γυναῖκα συνέχισε νά φωνάζη. Τότε οἱ Μαθητές, ἐνοχλημένοι ἀπό τίς φωνές της, παρεκάλεσαν τό Χριστό νά κάμη κάτι γι’ αὐτήν ὥστε νά σταματήση νά φωνάζη καί νά φύγη. Ὁ Χριστός ὅμως ἀπάντησε καί πάλιν ἀρνητικά. Δεύτερη δοκιμασία. Ἡ γυναῖκα πλησίασε στό Χριστό καί ἀφοῦ Τόν προσκύνησε ἐζήτησε γιά τρίτη φορά τήν βοήθειά Του. Τότε ἦλθε ἡ τρίτη καί πιό αὐστηρή δοκιμασία τῆς γυναίκας. Καί μόνον ὅταν καί στήν τρίτη δοκιμασία ἔμεινε σταθερή στό αἴτημά της, ἔλαβε τήν θεία εὐλογία μέ τό λόγο τοῦ Κυρίου: «Γενηθήτω σοι ὡς θέλεις». Γιατί ὅμως ὁ Χριστός ὑπέβαλε αὐτή τήν γυναῖκα σ’ αὐτήν τήν τόσο αὐστηρή τριπλῆ δοκιμασία; Ἡ γυναῖκα αὐτή ἦτο εἰδωλολάτρις. Δέν ἀνῆκε στόν Ἰουδαϊκό λαό οὔτε ἐπίστευε στόν ἀληθινό Θεό. Ἔπρεπε, λοιπόν, ὄχι μόνον νά πιστεύση στό Χριστό, ἀλλά καί νά δοκιμασθῆ κατάλληλα ἡ πίστη της. Καί αὐτό ἔγινε μέ τήν τριπλῆ δοκιμασία, ἡ ὁποία ἐνήργησε ὡς μία τριπλῆ ὁμολογία, παρόμοια μέ τήν τριπλῆ ὁμολογία τῶν κατηχουμένων πρίν νά δεχθοῦν τό μυστήριον τοῦ βαπτίσματος μέ τό ὁποῖο γίνονται μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀρχιμ. Εὐστάθιος Τουρλῆς

Τά τάλαντα.

Μέ τήν σημερινή παραβολή τῶν ταλάντων ὁ Χριστός προειδοποίησε τούς Μαθητάς Του καί ὅλους τούς ἀνθρώπους, ὅτι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θά ἐργασθοῦν μέ ἐπιμέλεια καί προσοχή τά τάλαντα πού τούς ἔδωσε ὁ Θεός θά τιμηθοῦν καί θά ἀνταμειφθοῦν κατά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, ἐνῶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀπό ὀκνηρία καί διαστροφή δέν θά τά ἀξιοποιήσουν, θά τιμωρηθοῦν μέ αἰώνια κόλαση. Ἀπό αὐτό γίνεται σαφές ὅτι τά τάλαντα τῆς σημερινῆς παραβολῆς δέν εἶναι μόνον χαρίσματα μέ τήν ἔννοια τῶν ἰδιαιτέρων ἱκανοτήτων ἤ δεξιοτήτων πού ἔχει ἕνας ἄνθρωπος καί τά ὁποῖα ἄν θέλει μπορεῖ νά χρησιμοποιήσει ἤ νά ἀξιοποιήσει στή ζωή του. Δέν εἶναι δωρεές γιά τήν χαρά καί τήν ἀπόλαυση τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι τά «ὑπάρχοντα» τοῦ Θεοῦ τά ὁποῖα ὁ Θεός ἐμπιστεύθηκε σέ κάθε ἄνθρωπο, ἀναλόγως τῶν δυνάμεων του, μέχρι νά ἔλθη πάλι γιά νά «λογαριασθῆ» μαζί τους καί νά ἰδῆ τοῦ καθενός τήν ἐπιμέλεια καί τήν προκοπή. Καί ὑπάρχοντα τοῦ Θεοῦ, τά ὁποῖα ἔδωσε καί δίδει ὁ Θεός σέ κάθε ἄνθρωπο εἶναι οἱ θεῖες ἰδιότητες, τῆς ἀγάπης, τῆς χρηστότητος, τῆς μακροθυμίας, τῆς εἰρήνης, τῆς ἁπλότητος, τῆς ἀγαθότητος, καί κάθε ἄλλης ἀρετῆς. Καί αὐτά τά ὑπάρχοντα τοῦ Θεοῦ, τά ὁποῖα δίδονται ὡς τάλαντα σέ κάθε ἄνθρωπο, θά γίνουν κατά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως τά ἀξιολογικά «κριτήρια» τῆς ἐπιμελείας καί τῆς πίστεως κάθε ἀνθρώπου γιά νά ἀκούση τό «εὖ δοῦλε ἀγαθέ καί πιστέ, εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου».

Ἀρχιμ. Εὐστάθιος Τουρλῆς

«Ὁ ζῆλος τοῦ οἴκου σου μέ καταστρέφει»

Θα ξεκινήσω με το τέλος και να τελειώνουν με την αρχή.

Ὁ στάρετς Ἀμβρόσιος τῆς Ὄπτινα ἔγραφε : "Γνώριζε πῶς τίς ἔσχατες μέρες, θά ἔρθουν δύσκολες στιγμές... στούς θρόνους τῶν Ἱεραρχῶν καί στά μοναστήρια...Δέν θά εἶναι πλέον δυνατόν νά βρεῖς ἀνθρώπους στέρεους καί ἔμπειρους στήν πνευματική ζωή".

Συμβαίνει ἕνα ἀπό τά τρία πράγματα. Ἤ ὑπάρχουν πάντα ἱεραρχές πού ἔχουν ὁρίσει τήν διπλωματία ὡς ἀρετή, ἤ δέν διανύουμε ἀκόμη τήν περίοδο πού περιγράφει παραπάνω ὁ στάρετς Ἄμβρόσιος, ἤ ἁπλά ὅτι ὁ στάρετς Ἀμβρόσιος ἁπατᾶται. Δέν εἶμαι ἐγώ αὐτός πού θά κρίνει τούς ἄλλους, οἱ πράξεις τους θά τούς κρίνουν.

Αὐτές τίς μέρες ἑορτάζουμε τήν Ἀποτομή τῆς Κεφαλῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Ἐκεῖνος δέν γνώρισε τήν διπλωματία, οὔτε ἀποδέχτηκε κάποια ὀμάδα προσώπων, κάτι πού τοῦ κόστισε στό τέλος τή ζωή καί τόν ὕψωσε ὅμως στόν Οὐρανό. Ἐκεῖνος πού "δέν ἦταν ἄξιος νά λύσει τά ὑποδήματα τοῦ Κυρίου", περπατοῦσε τόν δρόμο Του μέ ἀντίτιμο τήν ζωή Του. Κυρίως, ὅμως, σκέφτομαι τό γεγονός πού ὁ Κύριος ἔδιωξε τούς ἐμπόρους ἀπό τόν Ναό. Ἦταν ἡ μοναδική φορά πού χρησιμοποίησε τήν βία καί αὐτό γιά ἕναν ἀνώτερο σκοπό, τήν Δόξα τοῦ Πατρός Του. Παρ ̓ ὅλα αὐτά, ἐπρόκειτο ἁπλά γιά φτωχούς ἐμπόρους, πού ἀσκοῦσαν τό ἐμπόριό τους ἐπωφελούμενοι τόν Ναό.

Ὅταν σήμερα βλέπουμε, ὄχι ἁπλούς ἐμπόρους, ἀλλά Ἐπισκόπους νά καταστρέφουν, χωρίς φόβο Θεοῦ, τόν Ναό τοῦ Θεοῦ προκειμένου νά πωλήσουν τόν ἱερό χῶρο πάνω στόν ὁποῖον οἰκοδομήθηκε ἡ Ἐκκλησία, δέν μποροῦμε παρά νά ἀναρωτηθοῦμε ἄν βρισκόμαστε γιά τά καλά στούς ἐσχάτους χρόνους.

Πού εἶναι ὁ Ἅγιος Νεκτάριος πού ραπίζει αὐτούς τούς βέβηλους καί αὐτούς τούς σιμωνιακούς; Τά εἴδαμε ὅλα, ἀλλά ἔλειπε ἀκόμα ἕνα μάλλον: «τό βδέλυγμα τῆς ἐρημώ- σεως τό ῥηθέν διά Δανιήλ τοῦ προφήτου ἑστώς ἐν τόπῳ ἁγίῳ» (Ματθ. κδ ́ 15). Σέ κάθε περίπτωση, πρόκειται γιά βδέλυγμα ἐξαιτίας τοῦ ὁποίου ὅλος ὁ κόσμος ἔχει σκανδα- λισθεῖ, ἀκόμα καί αὐτοί πού βρίσκονται ἀπ' ἔξω! «Ἀνένδεκτόν ἐστι τοῦ μή ἐλθεῖν τά σκάνδαλα ̇ οὐαί δέ δι' οὗ ἔρχεται»! (Λουκ. ιζ ́ 1)

Ο ̔λοκληρώνω μέ αὐτό τό κείμενο: «Τῷ ἀγγέλῳ τῆς ἐν Ἐφέσῳ ἐκκλησίας γράψον· τάδε λέγει ὁ κρατῶν τούς ἑπτά ἀστέρας ἐν τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ, ὁ περιπατῶν ἐν μέσῳ τῶν ἑπτά λυχνιῶν τῶν χρυσῶν· οἶδα τά ἔργα σου καί τόν κόπον σου καί τήν ὑπομονήν σου, καί ὅτι οὐ δύνῃ βαστάσαι κακούς, καί ἐπείρασας τούς λέγοντας ἑαυτούς ἀποστόλους εἶναι, καί οὐκ εἰσί, καί εὗρες αὐτούς ψευδεῖς· καί ὑπομονήν ἔχεις, καί ἐβάστασας διά τό ὄνομά μου, καί οὐ κεκοπίακας. Ἀλλά ἔχω κατά σοῦ, ὅτι τήν ἀγάπην σου τήν πρώτην ἀφῆκας. Μνημόνευε οὖν πόθεν πέπτωκας, καί μετανόησον καί τά πρῶτα ἔργα ποίησον· εἰ δὲ μή, ἔρχομαί σοι ταχύ καί κινήσω τήν λυχνίαν σου ἐκ τοῦ τόπου αὐτῆς, ἐάν μή μετανοήσῃς. Ἀλλά τοῦτο ἔχεις, ὅτι μισεῖς τά ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν, ἃ κἀγώ μισῶ» (Ἀποκ. β ́ 1-6). Ὁ νοών νοεῖτο !