Ἡ μεγάλη πίστη

Ἡ μεγάλη πίστη

Ὁ Χριστός ὅταν ἄκουσε τήν πρώτη ἀπάντηση τοῦ ἑκατοντάρχου τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ἐθαύμασε καί ἀφοῦ ἐστράφη πρός τούς ἀνθρώπους πού Τόν ἀκολουθοῦσαν τούς ἐβεβαίωσε ὅτι οὔτε στούς Ἰσραηλίτες δέν εὑρῆκε τόσο μεγάλη πίστη. Γιατί ὅμως ὁ Χριστός χαρακτηρίζει τήν πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου μεγάλη; Τί τό ἰδιαίτερο εἶχε ἡ πίστη αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου; Μέ τά λόγια πού εἶπε ὁ ἑκατόνταρχος ἐφανέρωσε ὅτι ἡ πίστη του στό Χριστό ὡς παντοδύναμο Θεό ἦταν ἀπόλυτη. Δέν ὑπῆρχε καμμία ἀμφιβολία στό νοῦ καί στήν καρδιά του ὅτι ὁ Χριστός μποροῦσε νά θεραπεύση τόν παραλυτικό δοῦλό του. Καί τοῦτο τό βεβαιώνει ἀκόμη περισσότερο μέ τήν αἰτιολογία πού παρουσιάζει στό Χριστό γιά τήν πρώτη ἀπάντηση πού ἔδωσε. Εἶπε ὁ ἑκατόνταρχος: «καί ἐγώ εἶμαι ἄνθρωπος πού ἔχω στίς διαταγές μου στρατιῶτες καί ὑπηρέτες καί μόλις τούς δώσω μία ἐντολή ὁ λόγος μου ἐφαρμόζεται. Πόσο μᾶλλον ἐσύ πού ὡς Θεός ἐξουσιάζεις τά πάντα, τά οὐράνια καί τά ἐπίγεια, τούς Ἀγγέλους καί τούς ἀνθρώπους. Νά εἰπῆς ἕνα λόγο καί ὁ λόγος σου θά ἐφαρμοσθῆ». Αὐτή εἶναι ἡ τόσο μεγάλη πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου τήν ὁποία ἐθαύμασε ὁ Χριστός. Αὐτήν τήν πίστη ἄφησε ὁ Χριστός ὡς παράδειγμα στούς ἀνθρώπους ὅλων τῶν αἰώνων καί σ’ ἐμᾶς σήμερα τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς. Αὐτήν τήν πίστη θά ζητήση ὁ Χριστός ὡς Δίκαιος Κριτής κατά τήν ἡμέρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας Του, ὅταν θά ἔλθη νά κρίνη τόν κόσμο.

Ἀρχιμ. Εὐστάθιος Τουρλῆς

Οἱ δύο κύριοι

Μεταξύ τῶν ἄλλων διδασκαλιῶν, στήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή, ὁ Χριστός ἔδωσε καί μία σημαντική προειδοποίηση: «οὐδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν», δηλαδή κανείς δέν μπορεῖ νά ὑπηρετῆ δύο κυρίους. Καί ποιοί εἶναι αὐτοί οἱ δύο «κύριοι»; Ὁ ἕνας εἶναι ὁ πραγματικός Κύριος, ὁ Κύριος καί Δημιουργός τοῦ σύμπαντος κόσμου καί πλάστης τοῦ ἀνθρώπου. Καί ὁ ἄλλος εἶναι ὁ κόσμος καί τά μέσα πού διαθέτει γιά νά ὑποδουλώνει τόν ἄνθρωπο, μέ κυριότερο μέσο τό χρῆμα, τόν μαμωνᾶ, πού φθείρει τόν ἄνθρωπο. Ὁ κόσμος, ὁ ὁποῖος «ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται», δέν εἶναι πραγματικός κύριος, ἀλλά ἐπειδή οἱ ἄνθρωποι ὑποτάσσονται σ’ αὐτόν, γι’ αὐτό γίνεται κύριος καί οὐσιαστικά δυνάστης τῶν ἀνθρώπων. Ὁ κόσμος ἀντιστρατεύεται καί πολεμᾶ τόν πραγματικό Κύριο καί Θεό. Καί ἐπειδή δέν μπορεῖ νά πολεμήση εὐθέως τό Θεό, γι’ αὐτό πολεμᾶ τό πλάσμα Του, τόν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτό καί ὁ Χριστός δίνει σαφῆ προειδοποίηση ὅτι κανείς ἄνθρωπος πού θέλει νά ἀγαπᾶ τό Θεό καί νά ὑπακούη στίς ἐντολές Του, δέν μπορεῖ νά δίνη μέρος τῆς ἀγάπης του στόν κόσμο, γιατί ὁ κόσμος ἀντιστρατεύεται τό νόμο καί τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Ἑπομένως εἶναι ἀναγκαῖο ὁ ἄνθρωπος πού θέλει νά εἶναι μέ τό μέρος τοῦ Θεοῦ καί νά ἐλπίζη στήν σωτηρία του καί τήν αἰώνιο ζωή, νά μήν ὑποδουλωθῆ στόν κόσμο καί τά ἀγαθά του, ἀλλά νά ἀφιερώση τόν ἑαυτό του ὁλόκληρο στόν πραγματικό καί ἀληθινό Κύριο, τό Θεό.

Ἀρχιμ. Εὐστάθιος Τουρλῆς 31-5-2010.

Ἡ ὑπόσχεση

Ἡ ὑπόσχεση

Στήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή ὁ Χριστός προσκάλεσε τούς δύο ἀδελφούς, τόν Πέτρο καί τόν Ἀνδρέα, νά Τόν ἀκολου θήσουν, δίδοντας τους τήν ὑπόσχεση «καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Πόσο ὅμως κατενόησαν αὐτή τήν ὑπόσχεση τοῦ Χριστοῦ οἱ δύο ἁλιεῖς τῆς Γεννησαρέτ, ὥστε μάλιστα νά ἀφή­σουν ἀμέσως τά δίκτυα καί νά ἀκολουθήσουν τόν Χριστό; Τί ἦταν ἐκεῖνο πού τούς ἔκανε νά λάβουν τόσο γρήγορα τήν ἀπό φασή τους; Βεβαίως ὁ Χριστός τούς ἐμίλησε μέ λόγια πού τούς ἦσαν γνωστά καί κατανοητά, ἀφοῦ αὐτό ἦταν τό ἐπάγγελμά τους. Ὅμως τό περιεχόμενο αὐτῶν τῶν λόγων τοῦ Χριστοῦ ἦταν μεταφορικό καί ἀνώτερο. Κανείς δέν θά μποροῦσε νά χρησιμο ποιήση δίκτυα γιά νά ἁλιεύση ἀνθρώπους. Γι’ αὐτό εἶναι βέβαιο ὅτι οἱ δύο ἁλιεῖς τῆς Γεννησαρέτ καί πρῶτοι Μαθηταί τοῦ Χρι στοῦ ἄκουσαν τήν ὑπόσχεση τοῦ Χριστοῦ ὄχι μέ τήν ἀκοή τοῦ νοῦ, ἀλλά μέ τά αἰσθητήρια τῆς ψυχῆς. Καί ἡ ὑπόσχεση αὐτή τοῦ Χριστοῦ δέν ἔγινε γιά νά προσελκύση τούς δύο πρώτους μαθητές Του, ἀλλά γιά νά τούς προαναγγείλη ποιό θά εἶναι τό μελλοντικό ἔργο τους. Ἔτσι γίνεται κάθε φορά πού ὁ Χριστός προσκαλῆ κάποιον νά Τόν ἀκολουθήση. Τά λόγια μοιάζουν ἀν θρώπινα καί γνωστά, ἀλλά τό περιεχόμενό τους γίνεται κατα νοητό καί ἀποδεκτό μόνον μέ τά αἰσθητήρια τῆς ψυχῆς τοῦ ἀν θρώπου πού ἀποφασίζει νά ἀκολουθήση τό Χριστό, εἴτε πρόκει ται γιά ὁμολογία τῆς πίστεως εἴτε γιά μοναχική ἀφιέρωση.

Ἀρχιμ. Εὐστάθιος Τουρλῆς. 24-5-2010

Ἡ κατά Θεόν οἰκονομία

«Ἡ κατά Θεόν οἰκονομία,

ἡ ἐκκλησιαστική ἀκρίβεια καί ἡ παράβαση»

Ἡ Ἐκκλησία ἐφαρμόζει τήν κατά Θεόν οἰκονομία καί ἐκκλησιαστική ἀκρίβεια, ἀλλά ἀπορρίπτει τήν παράβαση. Τί σημαίνουν αὐτοί οἱ ὄροι; Πότε καί πῶς χρησιμοποιοῦνται;

Ἡ κατά Θεόν οἰκονομία εἶναι ἡ φειδώ, τό μέτρο, τό νά κάνουμε δηλαδή κάποιες παραχωρήσεις γιά νά φθάσουμε στόν τελικό μας στόχο, ἐξαιτίας εἰδικῶν περιστάσεων. Ἄς πάρουμε μιά εἰκόνα: ὁ θαλασσοπόρος ρίχνει κατά τήν διάρκεια τῆς θύελλας λίγο φορτίο ἀπό τό πλοῖο στή θάλασσα προκειμένου νά σώσει τή ζωή του καί ἄν μπορέσει καί τό πλοῖο του. Προτιμᾶ νά θυσιάσει αὐτό πού δέν τοῦ εἶναι ἀπαραίτητο, ἀλλά δευτερεύον, γιά νά σώσει αὐτό πού τοῦ εἶναι σημαντικό. Ὁμοίως, ἡ Ἐκκλησία οἰκονομεῖ προκειμένου νά σώσει τίς ἀνθρώπινες ψυχές, ὅταν βέβαια μία κατάσταση ἐξαιρετική τό ἀπαιτεῖ. Ὡς πρός τήν πίστη, ὅμως, δέν ὑπάρχει οἰκονομία, σύμφωνα μέ τόν Ἅγιο Μάρκο τόν Εὐγενικό, ἐπειδή ἐκεί πρόκειται γιά τήν ἐν Θεῷ ζωῆ μας, γιά τήν ἀλήθεια. ∆έν μπορεῖ νά ὑπάρξει οἰκονομία, παρά μόνο στίς ἀνθρώπινες σχέσεις, στήν ἐφαρμογή τῶν Κανόνων, σέ κάποιες συνήθειες κλπ. Ἀλλά γιά ἀκόμα μία φορά, ἡ κατά Θεόν οἰκονομία προϋποθέτει μιά περίπτωση ἐξαιρετική, ὅπως γιά παράδειγμα μιά ἀσθένεια, μιά ἀγωνία, ἕνα ταξίδι, ἕναν πόλεμο κ.ἄ. Ἐκεῖ εἶναι πού ἡ Ἐκκλησία οἰκονομεῖ.

Ἡ ἐκκλησιαστική ἀκρίβεια δηλώνει τήν τελειότητα μιᾶς πράξης, τήν αὐστη- ρότητα. Ἡ ἀκρίβεια ἐφαρμόζεται πάντα σέ μία φυσιολογική περίπτωση, ὅπου ὅλα τά μέσα εἶναι διαθέσιμα.

Τέλος, ἡ παράβαση, ξένη στήν Ἐκκλησία, ἀλλά οἰκεία στούς ἀνθρώπους ἔξω ἀπό Αὐτήν, οἱ ὁποίοι τήν χρησιμοποιοῦν γιά νά στηρίξουν τά ψεύτικα πιστεύω τους καί νά καλύψουν τίς ἀξιόμεμπτες πράξεις τους, εἶναι πάντα ἀρνητική καί δέν ἔχει νά κάνει καθόλου μέ τήν οἰκονομία, ἀκόμα καί ἄν φέρει τήν «ἐτικέτα» της. Ὅταν εἶναι δυνατόν νά ἐφαρμόζουμε τούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας σωστά καί δέν τό κάνουμε, τότε πρόκειται γιά παράβαση. Ὅταν γιά παράδειγμα, ὁ ἱερός Χρυσόστομος κατά τήν ἐξορία του στά Κόμανα, χειροτόνησε ἀπολύτως μόνος του ἕναν ἄλλον ἐπίσκοπο (κάτι πού ἀπαγορέυεται ἀπό τούς Κανόνες), οἰκονόμησε, προκειμένου νά σώσει τίς ψυχές πού μόλις εἴχαν δεχθεῖ τόν Χριστό. Ὅμως, ὅταν ἕνας Ἐπίσκοπος χειροτονεῖ ἀπολύτως μόνος του ἕναν ἄλλον ἐπίσκοπο, ἔχοντας παρ ̓ ὅλα αὐτά τή δυνατότητα νά παρευρίσκεται καί ἕνας δεύτερος ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος, τότε παραβαίνει τούς Κανόνες καί ἡ Χειροτονία εἶναι ἄκυρη, σύμφωνα μέ τούς ἴδιους Κανόνες.

Εἶναι γεγονός πῶς καί ὁ Θεός κατά οἰκονομία μᾶς σώζει, καθῶς ἐάν ἐφαρμόσει τήν αὐστηρότητα καί τήν ἀκρίβεια, κανένας δέν θά σωθεῖ. «Ἐάν ἀνομίας παρατηρήσῃς Κύριε, Κύριε, τίς ὑποστήσεται; ὅτι παρά σοί ὁ ἱλασμός ἐστί», λέει ὁ Ψαλμωδός.

Ἀρχιμανδρίτης Κασσιανός

http://orthodoxiagox.blogspot.com – http://oprotoklitos.blogspot.com

«Οἱ γυναῖκες μυροφόρες στόν Τάφο»

Θά ἤθελα νά σταθῶ λίγο στήν ἁγία Εἰκόνα τῶν γυναικῶν μυροφόρων καί νά ἀναφέρω στήν ἀγάπη σας, τά λίγα πού γνωρίζω καί αὐτά πού οἱ Πατέρες λένε γι ̓ αὐτήν τήν Εἰκόνα.

Πολύ νωρίς τό πρωΐ, τήν στιγμή πού τό σκοτάδι παλεύει μέ τό φῶς, ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή καί ἡ ἄλλη Μαρία, μητέρα τοῦ Ἰακώβου καί τοῦ Ἰωσή, ἔσπευσαν πρός τόν Τάφο γιά νά ἀρωματίσουν τό σῶμα τοῦ Κυρίου. Εἶναι ἐκείνες, ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή καί ἡ ἄλλη Μαρία (πού δέν εἶναι καμμία ἄλλη ἀπό τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, καθώς ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ιωσής ἦταν δύο υἱοί ἀπό τόν πρῶτο γάμο τοῦ Ἰωσήφ, τοῦ μνήστωρος τῆς Παναγίας), πού ἦρθαν πρώτες στόν Τάφο. Καί ἦταν ἀκριβῶς ἐκείνη ἡ στιγμή πού συνέβη ὁ μεγάλος σεισμός καί πού ὁ Ἄγγελος κύλισε τήν πέτρα μπροστά ἀπό τόν Τάφο καί οἱ φύλακες ἔπεσαν στήν γῆ σάν νεκροί ἀπό τόν τρόμο τους.

Ἡ Εἰκόνα μᾶς δείχνει τίς Μυροφόρες νά κρατοῦν σφιχτά ἡ μία τήν ἄλλη, βαστώντας τά δοχεία πού περιείχαν τά ἀρώματα στά χέρια τους. Ὁ ἄγγελος - πρόκειται γιά τόν Ἀρχάγγελο Γαβριήλ, κατά τόν Ἅγιο Γρηγόριο τον Παλαμά - βρίσκεται μεγαλοπρεπῶς καθήμενος πάνω στήν πέτρα πού ἔκλεινε τήν εἴσοδο τοῦ Τάφου, ντυμένος στά λευκά, σύμβολο τῆς χαρᾶς καί δείχνει στίς Μυροφόρες γυναῖκες τόν κενό Τάφο, πού περιεῖχε μόνο τά σάββανα ἀνέπαφα καί τό σουδάριο τυλιγμένο χωριστά πιό πέρα. «Μή φοβεῖσθε ὑμεῖς ̇ οἶδα γάρ ὅτι Ἰησοῦν τόν ἐσταυρωμένον ζητεῖτε ̇ οὐκ ἔστιν ὧδε ̇ ἠγέρθη γάρ καθώς εἶπε». Αὐτό τό «ὑμεῖς» ἀπευθύνεται στίς γυναῖκες καί ὄχι στούς φοβισμένους φύλα- κες, πού κείττονταν σάν νεκροί στήν γῆ. Ἐνίοτε, ἡ Εἰκόνα τούς ἀναπαριστᾶ σάν μιά δευτερεύουσα λεπτομέρεια.

Μετά ἀπό αὐτήν τήν πρώτη ἐπίσκεψη, ὑπῆρξαν καί ἄλλες ἐπισκέψεις καί τά Εὐαγγέλια καί ἡ εἰκονογραφία μᾶς τίς ἀναφέρουν.

Μόνο ἡ μητέρα τοῦ Χριστοῦ κατάλαβε τά λόγια τοῦ Ἀγγέλου, ἐνῶ ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἐξερχόμενη ἀπό τόν Τάφο γεμάτη φόβο, ἔμοιαζε νά μήν εἴχε ἀκούσει κάτι. Τό μόνο πού παρατήρησε ἦταν ὁ κενός Τάφος καί ἔσπευσε νά βρεῖ τόν Πέτρο καί τόν ἄλλο μαθητή, ὅπως ἀναφέρει ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος. «Ἡ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ, λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, συναντᾶ καί ἄλλες γυναῖκες πού πορεύονται πρός τόν Τάφο»: εἶναι αὐτές οἱ γυναίκες πού βλέπουμε σέ ἄλλες Εἰκόνες, μαζί μέ δύο ἀγγέλους αὐτή τή φορά, τόν ἕναν καθήμενον στήν κορυφήν καί τόν ἄλλον στήν βάση τοῦ Τάφου, εἰκονίζοντες ἔτσι ἀκριβῶς τήν Κιβωτό τῆς ∆ιαθήκης. Ἤ καλύτερα, ἡ Κιβωτός τῆς ∆ιαθήκης ἦταν ἐκείνη πού προεικόνιζε τόν Τάφο τοῦ Σωτῆρος, ἀληθινός τόπος συναντήσεως, ἀπό τόν ὁποῖον ἀναβλύζει ἡ Ζωή.

Ὅσον ἀφορᾶ τούς νεκρικούς ἐπιδέσμους πού εἴχαν ἀκριβῶς τήν μορφή τῶν σπαργάνων, μέ τά ὁποία εἶναι τυλιγμένο τό Παιδίον στήν Εἰκόνα τῆς Γεννήσεως, ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σῦρος λέει: «Ἐάν ἄφησε τά ροῦχα Του μέσα στόν Τάφο, εἶναι γιά νά μπορέσει ὁ Ἀδάμ νά μπεῖ γυμνός στόν Παράδεισο, ὅπως ἦταν πρίν τήν πτώση ̇ καθώς, ἐνῶ ἦταν ντυμένος ὅταν ἐξῆλθεν, ἔπρεπε νά ἀπογυμνωθεῖ γιά νά ξαναμπεῖ. Ἤ ἀκόμη ἄφησε τά ροῦχα Του γιά νά σηματοδοτήσει τό μυστήριο τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, καθώς, ὅπως ἀκριβῶς Ἐκεῖνος ἀναστήθηκε μέσα στήν δόξα καί χωρίς ροῦχα, ἔτσι κι ἐμεῖς θά ἀναστηθοῦμε μέ τά ἔργα μας καί χωρίς τό ἔνδυμά μας».

Ἕνα ἀκόμα τελευταῖο σημεῖο στήν εἰκόνα: τό μαῦρο βάραθρο, πίσω ἀπό τόν Τάφο. Αὐτή ἡ χαράδρα, ὅπως καί σέ ἄλλες Εἰκόνες, συμβολίζει τά σπλάγχνα τῆς γῆς. Καί εἶναι ἐκεῖ ὅπου ὁ Λυτρωτής μπῆκε, μέχρι τά βάθη τοῦ ᾌδου, γιά νά ψάξει γιά τό ἀπολωλώς πρόβατο. Εἶναι τήν στιγμή ὅπου τό σκότος παλεύει μέ τό φῶς τῆς ἡμέρας, πού οἱ γυναῖκες Μυροφόρες πῆγαν στόν Τάφο καί, ὅπως ἤδη εἴπαμε, ἐκείνην ἀκριβῶς τήν στιγμή ὁ Χριστός, τό πραγματικό Φῶς, παλεύει μέ τό σκότος τῆς ἁμαρτίας. Τό σκότος τῆς νυχτός διαλύεται καί τήν θέση του παίρνει ἡ ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως, κατά τήν ὁποίαν οἱ Μυροφόρες, γεμάτες ἀπό τήν πασχαλινή χαρά, πηγαίνουν νά ἀναγγείλουν στούς Ἀποστόλους τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Μέ τόν ἴδιο τρόπο, τό σκότος τῆς ἁμαρτίας διαλύεται γι ̓ αὐτούς πού, ἀναγεννημένοι ἀπό τήν τριπλή κατάδυση τοῦ ἁγίου βαπτίσματος - σύμβολο τῶν τριῶν ἡμερῶν πού ἔμεινε ὁ Χριστός στόν Τάφο, ζοῦν τόν Θάνατο καί τήν Ἀνάσταση Ἐκείνου πού εἶναι ἡ Ἀνάσταση καί ἡ Ζωή, τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἀρχιμανδρίτης Κασσιανός