ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Θα ήθελα να πω λίγα λόγια για μια πτυχή της εξομολόγησης, που συχνά παραβλέπουμε, αλλά είναι σημαντική.

Κατά την εξομολόγηση ομολογούμε τα δικά μας αμαρτήματα και όχι αυτά της άλλης αδελφής με την οποία ή εξαιτίας της οποίας αμαρτήσαμε.
Παρεμπιπτόντως: ποτέ δεν αναφέρουμε ονόματα κατά την εξομολόγηση!

Το να παραπονιέται κανείς και να λέει: «Αυτή ή εκείνη η αδελφή μου έκανε αυτό ή εκείνο», είναι ανάρμοστο. Πρέπει να εξομολογείται κανείς, λέγοντας: «Θύμωσα, έχασα την υπομονή μου, εκνευρίστηκα κ.λπ. εξαιτίας αυτού που μου είπε ή έκανε μια αδελφή». Η εν λόγω αδελφή θα εξομολογηθεί η ίδια τις αμαρτίες της ενώπιον του Θεού. Είναι απλώς ένα όργανο που χρησιμοποιεί ο Κύριος για να με εξαγνίσει. Δεν είναι χωρίς τη θέληση του Θεού που συνέβη αυτό, ο οποίος θέλει να με εξαγνίσει μέσω εκείνης. Πίσω από εκείνη, ούτως ή άλλως, κρύβεται ο πονηρός, ο οποίος είναι η πρωταρχική αιτία. Εξάλλου, αν ενεργήσω έτσι, διαπράττω διπλό σφάλμα: δεν εξομολογούμαι πραγματικά και κρίνω τους άλλους.
Αν απλώς κατηγορώ, τότε συμπεριφέρομαι όπως εκείνο το ηλικιωμένο ζευγάρι που εξομολογήθηκε κάποτε στην αναξιότητά μου. Για τουλάχιστον μισή ώρα κατηγορούσαν ο ένας τον άλλον. Συνήθως για ασήμαντα πράγματα, για παράδειγμα, επειδή ο ένας δεν είχε κλείσει καλά τον κόκορα στο στάβλο. Παρέμεινα σιωπηλός μέχρι να ξεράσουν όλο το δηλητήριό τους. Τότε τους είπα απλά: «Δεν μπορώ να σας δώσω την θεία κοινωνία ούτε να συγχωρήσω τις αμαρτίες σας, γιατί αυτό δεν ήταν εξομολόγηση αλλά κατάκριση αναμεταξύ σας. Γυρίστε λοιπόν στο σπίτι σας και επιστρέψτε όταν θα είστε σε καλύτερη διάθεση». Φοβισμένοι, έφυγαν και επέστρεψαν την επόμενη μέρα χτυπώντας το στήθος τους και όχι ο ένας το στήθος του άλλου.
Ένας Γάλλος άγιος, ο Οπτάτος Μιλέβης, έλεγε: «Aς αρκεστεί ο άνθρωπος στο να μην καταδικαστεί για τις αμαρτίες του, παρά να θέλει να γίνεται κριτής των άλλων!»
Στο Βίο του Αγίου Παχωμίου βρίσκεται η ιστορία ενός μοναχού που ανέχονταν υπομονετικά έναν άλλο μοναχό που, από χαζομάρα, ουρούσε δίπλα στο κρεβάτι του. Δυστυχώς, η ευαισθησία μας απέχει πολύ από το να ανεχόμαστε τις άλλες αδελφές του μοναστηριού. Πάντα αυτές είναι οι ένοχες, και δεν αναζητούμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης.
Δυστυχώς, δεν κατηγορούμε μόνο τις άλλες αδελφές, αλλά και την ηγουμένη που δεν ευλογεί όλες τις ιδιοτροπίες μας. Έτσι, την κατακρίνουμε στην εξομολόγηση, αντί να κατηγορούμε τη δική μας βούληση. Ακολουθεί η ιστορία που όλοι γνωρίζετε: «Ένας γέροντας ζούσε σε κελιά που ονομάζονταν μοναστικά, έξω από την Αλεξάνδρεια, και αυτός ο γέροντας ήταν εξαιρετικά κακότροπος και χωρίς υπομονή. Τότε ένας νεαρός αδελφός άκουσε για αυτόν και έκανε αυτή τη συμφωνία με τον Θεό: «Κύριε, για όλα τα κακά που έχω κάνει, θα μείνω με αυτόν τον γέροντα και θα υπομείνω για να τον υπηρετήσω και να του προσφέρω ανάπαυση». Ο γέροντας τον «στόλιζε» λοιπόν κάθε μέρα με βαρείες βρισιές. Ο Θεός, βλέποντας την υπομονή και την ταπεινότητα του αδελφού, μετά από έξι χρόνια που πέρασε με τον γέροντα, του έδειξε σε όνειρο ένα φοβερό πρόσωπο που κρατούσε μία μεγάλη περγαμηνή. Του έδειξε τη μισή περγαμηνή, η οποία ήταν σβησμένη, και την άλλη μισή, η οποία ήταν γραμμένη, και του είπε: «Ο Κύριος μείωσε το χρέος σου στο μισό. Πάλεψε ακόμα για το υπόλοιπο». Υπήρχε όμως ένας άλλος πνευματικός γέροντας που ζούσε εκεί κοντά και έμαθε πώς ο γέροντας παραδινόταν και βασάνιζε τον αδελφό συνεχώς, πώς ο αδελφός του έκανε μετάνοιες χωρίς ο γέροντας να καταφέρνει να συμφιλιωθεί μαζί του. Και κάθε φορά που ο πρεσβύτερος συναντούσε τον αδελφό, τον ρωτούσε: «Τι νέα, παιδί μου; Πώς πέρασε η μέρα σου; Κερδίσαμε κάτι; Σβήσαμε κάτι από την περγαμηνή;» Ο αδελφός, γνωρίζοντας ότι ο πρεσβύτερος ήταν πνευματικός, δεν του έκρυβε τίποτα, αλλά του απαντούσε λέγοντας: «Ναι, πατέρα, κόπιασα λίγο». Αν ποτέ, σπάνια, περνούσε μια μέρα χωρίς να τον προσβάλει, να τον «στολίσει» με βρισιές ή να τον διώξει ο γέροντας, το βράδυ πήγαινε στο σπίτι του πρεσβύτερου και του έλεγε κλαίγοντας: «Αλίμονο σε μένα, αββά, η μέρα ήταν άσχημη γιατί δεν κέρδισα τίποτα, αλλά την πέρασα σε ηρεμία». Μετά από δέκα χρόνια, ο αδελφός πέθανε και ο πνευματικός γέροντας είπε: «Τον είδα: ήταν μαζί με τους μάρτυρες και προσευχόταν στον Θεό για τον γέροντα με μεγάλη εμπιστοσύνη, λέγοντας: Κύριε, όπως έδειξες έλεος σε μένα μέσω αυτού, δείξε έλεος και σε αυτόν λόγω του ελέους σου προς εμένα, τον δούλο σου.» Και σαράντα ημέρες μετά, ο Θεός πήρε και τον πρεσβύτερο στον τόπο της ανάπαυσης. Αυτή είναι η εμπιστοσύνη που αποκτούν όσοι υπομένουν τις δοκιμασίες για τον Θεό.
Όταν φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο υπομονής και ταπεινότητας, ο ιερέας θα μπορεί να μας δώσει την κοινωνία χωρίς να εξομολογηθούμε. Συχνά πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε σε ένα εξοχικό κατάλυμα και ότι έχουμε έρθει εδώ για να ξεκουραστούμε. Ξεχνάμε ότι ήρθαμε στο μοναστήρι για να αγωνιστούμε, να εξαγνιστούμε και να γίνουμε νέοι άνθρωποι.
Ο Άγιος Ιωάννης Κλίμακος λέει: «Το αληθινό και αδιαμφισβήτητο σημάδι της μετάνοιας είναι η πεποίθηση και η βεβαιότητα ότι αξίζουμε, είτε για το σώμα είτε για το πνεύμα, όλες τις ποινές, όλα τα κακά και όλες τις θλίψεις που υπομένουμε, και ότι αξίζουμε να υποφέρουμε ακόμη περισσότερο». (5ος βαθμός, 47)
Χάρη στον πλησίον μας μπορεί να σωθούμε ή εξαιτίας αυτού μπορεί να χαθούμε. Χωρίς τις άλλες αδελφές, θα μας συμβεί ό,τι συνέβη σε αυτόν τον μοναχό:
«Ένας αδελφός ήταν μοναχός σε ένα μοναστήρι και συχνά θύμωνε. Είπε στον εαυτό του: Θα αποσυρθώ και, αφού δεν θα έχω πια σχέσεις με κανέναν, αυτό το πάθος θα με εγκαταλείψει. Έτσι έφυγε και έμεινε μόνος σε μια σπηλιά. Μια μέρα, αφού γέμισε το δοχείο του με νερό, το άφησε στο έδαφος και αμέσως εκείνο αναποδογύρισε. Το γέμισε και εκείνο αναποδογύρισε ξανά. Το γέμισε για τρίτη φορά και εκείνο αναποδογύρισε πάλι. Συνεπαρμένος από οργή, το άρπαξε και το έσπασε. Όταν συνήλθε, αναγνώρισε ότι είχε εξαπατηθεί από τον διάβολο και είπε: «Εδώ που ήθελα να ζήσω απομονωμένος, αμάρτησα. Επιστρέφω λοιπόν στο μοναστήρι, γιατί παντού χρειαζόμαστε δύναμη, υπομονή και τη βοήθεια του Θεού». Σηκώθηκε λοιπόν και επέστρεψε στην (πρότερη) θέση του.
Ας συνειδητοποιήσουμε λοιπόν ότι ό,τι μας συμβαίνει, συμβαίνει με τη θέληση του Θεού, και εξαιτίας των αμαρτιών μας, είτε διάμεσο των ανθρώπων είτε άλλων  περιστάσεων.
Α. Κασσιανός

https://orthodoxiagox.blogspot.com

Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

 Ο Θεός ενσαρκώθηκε για να μας σώσει. Αλλά όχι μόνο αυτό: Αυτός που είναι αόρατος, ακατανόητος, απερίγραπτος, έγινε ορατός, κατανοητός, περιγράψιμος κ.λπ. Μπορούμε να τον απεικονίσουμε στην εικονογραφία – κάτι που ήταν αδύνατο και απαγορευμένο πριν από την ενσάρκωσή του. Μπορούμε, επίσης, να τον επικαλεστούμε στην ανθρώπινη μορφή του, που μας είναι οικεία.

         «Θεὸν οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε· ὁ μονογενὴς υἱὸς ὁ ὢν εἰς τὸν κόλπον τοῦ πατρός, ἐκεῖνος ἐξηγήσατο.» (Ιωάννης 1,18). Κανείς δεν έχει δει ποτέ τον Θεό: ο Θεός, ο μονογενής Υιός, που ζει στην αγκαλιά του Πατέρα, μας τον αποκάλυψε. Αλλού, ο Ιωάννης γράφει: «Ὃ ἦν ἀπ᾽ ἀρχῆς, ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὃ ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν περὶ τοῦ λόγου τῆς ζωῆς·» (Α’ Ιωάννου 1,1) Εμείς τον ακούσαμε, τον είδαμε με τα μάτια μας, τον είδαμε και τα χέρια μας τον άγγιξαν. 

        Επιπλέον: Μπορούμε να κοινωνήσουμε με τον Χριστό, να ενωθούμε μαζί Του, στις ιερές μορφές μέσω του ψωμιού και του οίνου. Ο Σωτήρας έγινε βρωτός (φαγώσιμος) με μορφές που μας είναι οικείες.

        Τι περισσότερο θα μπορούσε να κάνει ο Θεός για μας; Ποιος άλλος Θεός είναι όπως ο Θεός μας, μπορούμε να αναφωνήσουμε; Τι είναι ο Θεός των Ιουδαίων και των Μουσουλμάνων μπροστά στον Χριστό Σωτήρα, ο οποίος δεν είναι ένα μοναχικό πρόσωπο, αλλά ο Τριαδικός Θεός;

        «... Εσύ που δεν παύεις να κάνεις τα πάντα για να μας φέρει πίσω στον ουρανό και να μας δώσει το μελλοντικό σου βασίλειο», λέει ο ιερέας, με χαμηλή φωνή, κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας.

        Ο Φιλάνθρωπος (αυτός που αγαπά τον άνθρωπο) δεν μας αγαπά μόνο, αλλά είναι η ίδια η αγάπη, «ὅτι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν» . (Α΄ Ιωάννου. 4,8)

Ο σκοπός αυτής της αγάπης είναι να μας κάνει θεούς μέσα από την υιοθεσία, να μας ενώσει μαζί Του στην αιωνιότητα, εμάς τους αχρείους που σέρνουμε τα πόδια μας πάνω σε αυτή τη φθαρτή γη.

Αρχ. Κασσιανός

ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 Πολλές φορές έχω ήδη µιλήσει σε διάφορους πιστούς για τις δοκιµασίες

που συναντάµε στο δρόµο µας. Ακολουθεί µια σύντοµη περίληψη.

Τα λεγόµενα κακά που µας ταλαιπωρούν δεν συµβαίνουν ποτέ τυχαία,

αλλά πάντα µε τη θέληση του Θεού, ή τουλάχιστον µε την άδειά Του. Αν

τα δεχτούµε από τα βάθη της καρδιάς µας, τότε αυτές οι δοκιµασίες

αποφέρουν πολλαπλά οφέλη: µας εξαγνίζουν, µας προάγουν πνευµατικά,

µας διδάσκουν υποµονή και ταπεινότητα, και µπορούν ακόµη και να

βοηθήσουν τους άλλους.

Ο Κύριος έχει τη δύναµη να µας προστατεύει από τα κακά – αν το κρίνει

σκόπιµο – µερικές φορές µε θαυµαστούς τρόπους, όπως στη ζωή ενός

αγίου που είχε καταφύγει σε µια σπηλιά για να γλιτώσει από τους

εχθρούς του. Μια αράχνη έφτιαξε έναν ιστό στην είσοδο και οι εχθροί

περνώντας από εκεί, εξετράπησαν από το σκοπό τους.

Είναι φυσιολογικό και ανθρώπινο να κλονίζεται κανείς από την πρώτη

στιγµή µπροστά σε µια κρίσιµη δοκιµασία, αλλά, αν στρέψει στη

συνέχεια την προσευχή του προς τον Θεό, η ηρεµία επιστρέφει και µαζί

της και η δύναµη να την αντέξει. Η δοκιµασία δεν εξαφανίζεται

απαραιτήτως, αλλά ο Χριστός µας ενδυναµώνει και µας δίνει τα µέσα να

την αντέξουµε, ώστε να βγούµε νικητές.

Όσο προχωράµε πνευµατικά, τόσο θα έχουµε τη δύναµη να νικήσουµε

και, πάνω απ' όλα, αυτές οι δοκιµασίες θα µας συγκλονίζουν όλο και

λιγότερο.

Στις Διδαχές των Πατέρων της Ερήµου αναφέρεται η ιστορία ενός

νεαρού µοναχού που κάθε µέρα δεχόταν προσβολές και ακόµη και

ξυλοδαρµό από τον οξύθυµο πρεσβύτερό του. Αν κάποια µέρα δεν είχε

να υποµείνει κάτι τέτοιο, απογοητευόταν: ήξερε ότι τότε δεν θα

αποκόµιζε κανένα πνευµατικό όφελος.

Οι αδελφοί ζήτησαν από έναν γέροντα να σταµατήσει τις βαριές δουλειές

του. Εκείνος τους απάντησε: «Σας λέω, παιδιά, ο Αβραάµ έχει λόγο να

µετανοεί που δεν αγωνίστηκε περισσότερο, βλέποντας τα µεγάλα δώρα

του Θεού».

Ο ψαλµωδός το λέει µε τον δικό του τρόπο: «τὸ ἑσπέρας αὐλισθήσεται

κλαυθµὸς καὶ εἰς τὸ πρωΐ ἀγαλλίασις», δηλαδή, αν µένουν δάκρυα το

βράδυ, η χαρά φτάνει µε την αυγή. (Ψαλµός 29, 6).

Ακόµη και το να ζητάµε µια δοκιµασία από τον Θεό είναι πολύ ωφέλιµο

για µας, αλλά ποιος έχει τη δύναµη να το κάνει; Ας έχουµε λοιπόν

τουλάχιστον το θάρρος να παραδοθούµε χωρίς να γκρινιάζουµε, χωρίς να

επαναστατούµε τη στιγµή της πειρασµού ή της δοκιµασίας. Αυτό θα µας

ωφελήσει ήδη πολύ!Ας σκεφτούµε επίσης ότι ο Σωτήρας, ο µόνος αναµάρτητος, υπέφερε

µέχρι και το θάνατο στο σταυρό για να µας σώσει από τόσες δοκιµασίες.

Ας σηκώσει, λοιπόν, ο καθένας µας το µικρό του σταυρό, τουλάχιστον,

µε υποµονή.

« Τῶνδε γὰρ ἀκούσας σοφὸς σοφώτερος ἔσται, ὁ δὲ νοήµων κυβέρνησιν

κτήσεται, νοήσει τε παραβολὴν καὶ σκοτεινὸν λόγον ῥήσεις τε σοφῶν καὶ

αἰνίγµατα.». Με άλλα λόγια, ο µεν σοφός θα ακούσει και θα γίνει

σοφότερος· ο δε έξυπνος θα αποκτήσει σύνεση για να κατανοήσει τα

λόγια των σοφών και το βαθύτερο νόηµά τους ώστε να µπορεί να

διακυβερνά ορθά τη ζωή του και τους άλλους. (Πρ 1, 5)

Α. Κασσιανός

Ο Καλός Ποιμένας

 «Έγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός. ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων·» λέει ο Χριστός (Ιωάν. 10:11). «Εγώ είμαι ο καλός ποιμένας. Ο καλός ποιμένας δίνει τη ζωή του για τα πρόβατά του» και έκανε τα λόγια του πράξη, δίνοντας τη ζωή του για μας στο σταυρό. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ωστόσο, παραπονέθηκε για τους μαθητές του: «ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;» (Μκ 9:19) «Άπιστοι άνθρωποι! Πόσο ακόμα πρέπει να μείνω μαζί σας; Πόσο ακόμα πρέπει να σας ανεχτώ.» Είδε, επίσης, όλους εκείνους που τον εγκατέλειπαν. «Πολλοὶ οὖν ἀκούσαντες ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἶπον· σκληρός ἐστιν οὗτος ὁ λόγος· τίς δύναται αὐτοῦ ἀκούειν;»  (Ιω. 6:60) δηλαδή «Πολλοί από τους μαθητές του είπαν: Αυτός ο λόγος είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτός! Ποιος μπορεί να συνεχίσει να τον ακούει;» και ακόμα παρακάτω: «Ἐκ τούτου πολλοὶ ἀπῆλθον ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἰς τὰ ὀπίσω καὶ οὐκέτι μετ᾿ αὐτοῦ περιεπάτουν.» (Ιωάννης 6:66) δηλαδή «Από εκείνη τη στιγμή και μετά, πολλοί από τους μαθητές του τον εγκατέλειψαν και σταμάτησαν να τον συνοδεύουν.» 

Η ασημαντότητά μου μου δεν έχει δώσει ακόμη τη ζωή της για τα πρόβατα που μου εμπιστεύτηκε ο Κύριος, κάθε άλλο! Κάνω ό,τι μπορώ, αλλά όχι ό,τι πρέπει. Ανέχομαι υπομονετικά τις αδυναμίες των πιστών, για να μην αναφέρω των προϊσταμένων μου, και προσεύχομαι για την άγνοια του λαού, όπως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, σε μια μυστική προσευχή του ιερέα, κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας: «Εσύ που μας κάνεις τη χάρη να στεκόμαστε αυτή τη στιγμή μπροστά στο ιερό σου θυσιαστήριο για να παρακαλέσουμε να μας ελεήσεις για τις δικές μας αμαρτίες και για την άγνοια του λαού». Ούτε αγνοώ εκείνους που, δυστυχώς, αποστάτησαν και πήραν τον πλατύ και ευρύχωρο δρόμο. Ήταν ανάμεσά μας, αλλά όχι από εμάς, όπως λέει κάπου ο Απόστολος.

Η εικόνα του καλού ποιμένα έχει βέβαια τα όριά της, διότι δεν πρόκειται για παράλογα ζώα που ακολουθούν τα ένστικτά τους, αλλά για λογικούς, συνειδητοποιημένους ανθρώπους που χρειάζονται καθοδήγηση. Δεν πρέπει να οδηγηθούν με ένα ξύλινο ραβδί στο σωστό δρόμο, αλλά με διάκριση, σταθερότητα και ευγένεια ταυτόχρονα. Μερικές φορές παίρνουν αποφάσεις, βλέποντας μόνο την άκρη της μύτης τους και μη σκεπτόμενοι ότι ο ιερέας βλέπει πιο μπροστά. Πρέπει να δεχτούμε την ελευθερία τους, να προσευχηθούμε γι' αυτούς και στη συνέχεια να αποκαταστήσουμε τη ζημιά. Με λίγα λόγια.  

Στη δύση της ζωής μου, συνειδητοποιώ τις αδυναμίες και τις παραλείψεις μου, κατά τη διάρκεια της πορείας μου ως ιερέας. Η εμπειρία με έχει κάνει λίγο πιο συγκαταβατικό και συνετό. Ωστόσο, το ιδεώδες του καλού ποιμένα είναι ακόμα μπροστά μου, και μάλλον τα λόγια του ψαλμωδού γίνονται πραγματικότητα: «αἱ ἡμέραι τῶν ἐτῶν ἡμῶν ἐν αὐτοῖς ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐὰν δὲ ἐν δυναστείαις, ὀγδοήκοντα ἔτη, καὶ τὸ πλεῖον αὐτῶν κόπος καὶ πόνος· ὅτι ἐπῆλθε πρᾳότης ἐφ᾿ ἡμᾶς, καὶ παιδευθησόμεθα.» (Ψαλμ. 90:10) «Ολες οι ημέρες των ετών της ζωής μας ανέρχονται περίπου σε εβδομήκοντα χρόνια. Εάν δε κάποιος έχει δυνατή κράση μπορεί να φτάσει τα ογδόντα. Αν τα ξεπεράσει, τα υπόλοιπα χρόνια είναι κόπος και ταλαιπωρία», γιατί η ζωή μας σύντομα φεύγει, και έρχεται η ώρα να πετάξουμε μακριά. 

Αυτές είναι μερικές σκέψεις που ισχύουν τόσο για μένα όσο και για τους πιστούς, για τους οποίους μια μέρα θα πρέπει να δώσω λογαριασμό.

A. Κασσιανός

ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΤΟΥΣ !

 «Η φτώχεια είναι πονηρή στα τεχνάσματα», λέει μια ρωσική παροιμία. Η ελληνική αντίστοιχη είναι «πενία τέχνας κατεργάζεται». Αυτό σημαίνει ότι η φτώχεια υποχρεώνει τον άνθρωπο να επινοεί τρόπους αντιμετώπισής της. Όταν δεν έχεις μέσα, τα εφευρίσκεις. Σε πνευματικό επίπεδο, αυτό αφορά την έλλειψη χαρισμάτων, αρετών και πνευματικής καλλιέργειας. Έτσι, πρέπει να βρούμε τρόπο να τα αναπληρώσουμε. Αυτό μπορεί να χρησιμεύσει, με λίγα λόγια, ως εισαγωγή - ως πρώτο πιάτο.

Ως κύριο πιάτο, θα ήθελα να σταθώ λίγο στα λόγια του Χριστού: «…πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι.» (Λουκάς 23:34) «Πατέρα, συγχώρεσέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν». Ο Σωτήρας, τη στιγμή που έδινε τη ζωή του για μας, το είπε αυτό μπροστά στους ιθύνοντες Ιουδαίους, τους τυφλωμένους από την αλαζονεία τους, στους σκληρούς δήμιους και στον λαό που φώναζε: «Σταυρωθήτω» (Ματθ. 27:22)

Υπήρχαν, όμως, και εξαιρέσεις, όπως ο καλός κλέφτης Δυσμάς, που πίστεψε, παρά της αποδείξεως του εναντίον, στην ανάσταση, ή ο εκατόνταρχος Κορνήλιος, που είπε: «…ἀληθῶς ὁ ἄνθρωπος οὗτος υἱὸς ἦν Θεοῦ.» (Μάρκ. 15:39)

Αν κοιτάξουμε τον κόσμο σήμερα, δεν υπάρχει η ίδια κατάσταση; Εκείνοι που χειραγωγούν αυτόν τον κόσμο, στη δίψα τους για εξουσία και χρήμα, έχουν τον διάβολο ως αφέντη τους, όπως και εκείνοι που εκτελούν τις εντολές τους, αλλά και η πλειοψηφία των αδιάφορων ανθρώπων που αφήνουν να οδηγηθούν προς το κακό, χωρίς να πιστεύουν πλέον στον Δημιουργό τους, αλλά στην επιστήμη, το χρήμα και την καλή ζωή.

Αυτός που εμφύσησε την ανυπακοή στους πρωτόπλαστους στον παράδεισο είναι ο ίδιος που οδήγησε τους Εβραίους να σταυρώσουν τον Μεσσία και που οδηγεί τους ανθρώπους σήμερα προς το κακό. Ποτέ δεν είδαμε τόσα πολλά εγκλήματα όσο σε αυτόν τον κόσμο-αποστάτη! Οι εφημερίδες είναι γεμάτες από εγκλήματα κάθε είδους και σπάνια διαβάζει κανείς καλά νέα. Φυσικά, αυτό μπορούμε να το αποδώσουμε στα μέσα ενημέρωσης, στα ναρκωτικά, στην ανασφάλεια κ.ο.κ.. Αλλά αυτός που κινεί τα νήματα είναι πάντα ο διάβολος που ξέρει ότι έχει έρθει η ώρα του: «..καὶ ἐβλήθη ὁ δράκων, -ὁ ὄφις ὁ μέγας ὁ ἀρχαῖος, ὁ καλούμενος Διάβολος καὶ ὁ Σατανᾶς, ὁ πλανῶν τὴν οἰκουμένην ὅλην, ἐβλήθη εἰς τὴν γῆν, καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ μετ᾿ αὐτοῦ ἐβλήθησαν», λέει η Αποκάλυψη (12:9). Λίγο πιο κάτω: «…οὐαὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, ὅτι κατέβη ὁ διάβολος πρὸς ὑμᾶς ἔχων θυμὸν μέγαν, εἰδὼς ὅτι ὀλίγον καιρὸν ἔχει.» (12:12) Αυτό συμπίπτει με αυτό που λέει ο ίδιος ο απόστολος: «καὶ ἔκραξεν ἐν ἰσχυρᾷ φωνῇ λέγων· ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἐγένετο κατοικητήριον δαιμονίων καὶ φυλακὴ παντὸς πνεύματος ἀκαθάρτου καὶ φυλακὴ παντὸς ὀρνέου ἀκαθάρτου καὶ μεμισημένου·  ὅτι ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς πέπωκαν πάντα τὰ ἔθνη, καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς μετ᾿ αὐτῆς ἐπόρνευσαν, καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς ἐκ τῆς δυνάμεως τοῦ στρήνους αὐτῆς ἐπλούτησαν.» (Αποκάλυψη 18,2-3)

Δεν θέλω να μπω σε πολλές λεπτομέρειες, αλλιώς θα μιλούσα για τον Παλαιστινιακό λαό που εξοντώνεται, τον Ουκρανικό λαό που θυσιάζεται για χάρη των φιλοδοξιών της παγκοσμιοποίησης, την παιδεραστία των μεγάλων αυτού του κόσμου και ορισμένων ιερατικών κύκλων, τα παιδιά που σκοτώνουν τους γονείς τους και το αντίστροφο, τις γυναίκες που βιάζονται στους δρόμους, και ούτω καθεξής. Θα μπορούσα να μιλώ και να μην τελειώνω.

Ας μην εκπλαγούμε αν εμείς, οι πιστοί, δεχτούμε πιο βίαιες επιθέσεις, γιατί ο Κακός κυνηγάει κυρίως εμάς.

Για να ολοκληρώσουμε, απομένει ως επιδόρπιο η προτροπή σε όσους πιστεύουν στον Χριστό, όπως ο Δυσμάς ή ο Κορνήλιος, να προσευχηθούν για αυτόν τον φτωχό κόσμο που βρίσκεται στο κακό και να θυσιαστούμε. Η ευθύνη μας είναι μεγάλη και θα κληθούμε να λογοδοτήσουμε πολύ περισσότερο από εκείνους που δεν γνώρισαν ποτέ τον Θεό, που δεν βίωσαν ποτέ την αγάπη του ή μάλλον που δεν την γνωρίζουν συνειδητά, γιατί ο Θεός τους αγαπάει και αυτούς, αλλά, δυστυχώς, χωρίς ανταπόκριση!

Αρχιμανδρίτης Κασσιανός