Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2018

Ἐν γνώσει μου περιμένω τόν Κύριον

Ἐν γνώσει μου περιμένω τόν Κύριον
Μέσα σ ́ αὐτήν τήν ταλαίπωρην ζωήν λαχταροῦμε τήν ἡσυχίαἀλλά μετά βίας μόλις ἔρχεται λίγη νηνεμίαἄλλες καταιγίδες σηκώνονται .
Στήν ἀρχήν τῆς πνευματικῆς ζωῆς εἶναι τά πάθη μας πού μᾶς τραβολογοῦνΜόλις φθάσει ἡ ἀπάθειαοἱ ταλαιπωρίες ἔρχονται ἀπἔξωΧωρίς νά φθάσουμε στό σημεῖο νά ποῦμε μέ τόν Σάρτρ : "Ἡ κόλασι εἶναι οἱ ἄλλοιλέμε ὅπως ὁ Χριστός: "ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;" (Μάρκ. 9:19)καί ψάλλουμε ὅπως ὁ Ψαλμωδός : "Τίς δώσει μοι πτέρυγας ὡσεί περιστερᾶς καί πετασθήσομαι καί καταπαύσωἰδού ἐμάκρυνα φυγαδεύων καί ηὐλίσθην ἐν τῆ ἐρήμῳ " (Ψαλμ. 54:6-7)
  • ⁃  Ὄντες ἀπαθεῖςτί μᾶς χρειάζονται αὐτές οἱ ταλαιπωρίες;
  • ⁃  Νά μᾶς διατηρήσουν στήν ἀρετήν καί νά μᾶς προσανατολίσουν πρός τόν Θεόνστόν
    Ὁποῖον εὑρίσκεται ἡ μόνη ἀληθινή εἰρήνηΜέ ἄλλα λόγιαδιά νά μή καθησυχάζουμε μέ τήν ψευδῆ ἡσυχία καί διά νά μᾶς ὠθήσει πρός Ἐκεῖνον πού εἶπε : "Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοικαγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς" (Ματθ. 11:28).Ἐάν δέν εἶναι ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας πού εἴμαστε καταβεβλημένοιτότε εἶναι γιά τήν
    σωτηρία τοῦ πλησίον.Ἄς ἀναλάβουμε τόν ζυγόν τοῦ Χριστοῦ καί θά βροῦμε ἀνάπαυσινὍπως λέγει ὁ
    Ἀπόστολος : "ἀλλήλων τά βάρη βαστάζετεκαί οὕτως ἀναπληρώσατε τόν νόμον τοῦ Χριστοῦ" (Γαλ 6,2).
  • ⁃  Σέ τί χρησιμεύουν οἱ κακοκαιρίες;
  • ⁃  Γιά νά ριζώση γερά καί νά ἀναπτυχθῆ τό δένδρον ὥστε νά φέρη πολύ καρπόνἩ τέλεια
    εἰρήνη θά εἶναι γιά τήν ἄλλη ζωήἘν τούτοιςἤδη σαὐτήν τήν ζωήν ἐδῶδοκιμάζουμε αὐτήν τήν εἰρήνηνἀνάλογα μέ τό μέτρον πού ἔχουμε προχωρήσει στήν ἀρετήν.Ἐάν ὑποφέρουμε τίς περαστικές δοκιμασίες ἐδῶ κάτωτότε "θά ἐξαλείψει πᾶν δάκρυον ἀπό
    τῶν ὀφθαλμῶν (μῶν), καί ὁ θάνατος οὐκ ἔσται ἔτιοὔτε πένθοςοὔτε κραυγήοὔτε πόνος οὐκ ἔσται ἔτι ὅτι τά πρῶτα ἀπῆλθον" (Ἀποκ. 21:4)
    Ὅλα περνοῦν τελικά καί οἱ δοκιμασίες πού ὑποφέραμε ἄλλοτε καί τίς νομίζαμε ἀδιαπέραστεςτελικά βρῆκαν μία διέξοδον, μέ τήν βοήθειαν τοῦ Θεοῦκαί ἔγιναν ἡ αἰτία νά ὡριμάσουμε περισσότερον.
    Ὅταν θά μάθουμε νά μή ἐλπίζουμε πουθενάπαρά μόνον στόν Θεόν καί ὄχι στούς ἀνθρώπουςπού εἶναι πάντα εὐμετάβλητοιτότε ἡ ἡρεμία θά κατέλθη στίς καρδίες μαςσάν ἕνα πρωϊνό τριαντάφυλλον.
    Τό χρυσό μπαίνει στήν φωτιάν γιά νά καθαρισθῆὄχι μόνον μίαν φοράν,ἀλλάἑπτά φορές(ἀριθμός συμβολικός πού σημαίνει τήν τελειότητα).
    Ἔτσι ἀκριβῶς καί ὁ Κύριος ἡμῶν ἐπιτρέπει νά περάσουμε ἀπό τίς δοκιμασίες ὥστε νά μᾶς βγάλη τούς μολυσμούς μας καί τίς ἀτέλειές μαςὥστε νά μᾶς κάνη καθαρούς καί πολύτιμους σάν τό χρυσάφι.
    Τό ἀκατέργαστο διαμάντι μόνον ὅταν τό λειάνουνδείχνει τήν ὀμορφιά του.
    Ὁ Θεός – ὅπως ὁ διαμαντοποιός – μᾶς λειένει τό ἴδιο καί τίποτε δέν μᾶς συμβαίνει τυχαία ἀλλά ὅλα μᾶς χρησιμεύουν γιά τό καλό μας.
    Γιά νά τελειώσω αὐτές τίς ἀπόψεις καί νά ἐπανέλθω σαὐτό πού εἶπα στήν ἀρχήἘάν ταραζόμαστεἐπαναστατοῦμεἀνυπομονοῦμεὁ καρπός δέν θά φθάση ποτέ στήν ὡρίμανσιν ἀλλά στήν ἀποσύνθεσιν (δηλθά σαπίση).
    Δεχόμενοι τόν Κύριον μέ ὑπομονήν καί γνώσιν οἱ κόποι μας θά λάβουν γιά καρπό τήν εἰρήνην.
    ρχιμ. Κασσιανός

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου